Batumi, kurort nad Morzem Czarnym

Stolica autonomicznej Republiki Adżarskiej, czyli Batumi (gruz. ბათუმი) jest dość dobrze kojarzona w Polsce. Przede wszystkim z czasów komunizmu. Była to wówczas, może trudno powiedzieć by popularna, ale w każdym razie znana i w pewien sposób prestiżowa riwiera bloku wschodniego. A jeszcze rozsławiły ją u nas Filipinki śpiewając o herbacianych polach, zaś po wielu latach cover znalazł się w repertuarze Natalii Lesz. Wraz z upadkiem ZSRR skończyły się uprawy herbaty, zaś plaże nad Morzem Czarnym musiały mierzyć się z konkurencją. Co łatwe nie było, nie tylko ze względu na infrastrukturę. W wielu miejscach mamy tu raczej czarne kamieniste wybrzeże, które nie przyciąga odpoczywających tak jak drobny złoty piasek.

Plaża nad Morzem Czarnym
Plaża nad Morzem Czarnym

Historia Batumi

Dość trudno określić, kiedy w ogóle powstało to miasto. Na pewno pierwotnie znajdowała się tu grecka kolonia, później przejęta prze Rzymian. Ci zbudowali tu fortecę o nazwie Batys. Po Rzymianach przyszli Arabowie, po nich w końcu Gruzini. Nazwa Batumi pojawia się w XI wieku. Czy wtedy zaczęło rozwijać się miasto czy wcześniej? Na ile było samodzielne, a na ile raczej wspierało fortecę i port? Trudno stwierdzić także dlatego, że okolice przechodziły z rąk do rąk. W ciągu ostatnich wieków władali nim Rosjanie, Brytyjczycy, Imperium Ottomańskie, ZSRR czy w końcu niepodległa Gruzja. Wpływów kulturowych jest tu wiele, a historia dość skomplikowana. Rozwój Batumi jest związany z linią kolejową z Baku, a także ropociągiem. W XIX wieku Baku było jednym z najważniejszych producentów ropy, więc stolica Adżarii pełniła rolę portu przeładunkowego. Turystycznie zaś rozwijała się w dwóch falach, wpierw jako kurort Układu Warszawskiego, a potem już w XXI w. Dopiero ta ostatnia zmiana bardzo zmieniła charakter tego miasta.

Dziwaczne budynki
Dziwaczne budynki

Cały region Adżarii znajduje się bardzo blisko Turcji. Zresztą jest to ta część Gruzji, gdzie islam jest dość mocno obecny, czy nawet dominujący. Jednak w Batumi w ogóle tego nie widać, to dość zróżnicowana i otwarta miejscowość ściągająca wciąż wielu turystów, niezależnie od zawartości ich portfela. Są tu zarówno nowoczesne, mniej lub bardziej fantazyjne hotele, jak i te pochodzące z poprzedniej epoki, oraz oczywiście mnóstwo domostw, które także chętnie przyjmują podróżnych.

Batumi
Batumi

Kaczyńscy, Ali i Nino

Większość życia turystycznego koncentruje się na promenadzie. Zresztą jej przedłużeniem jest ulica Lecha i Marii Kaczyńskich (nazwa zapisana także po polsku).

Ulica Lecha i Marii Kaczyńskich
Ulica Lecha i Marii Kaczyńskich

Na uwagę zasługuje też pomnik Ali i Nino. To postaci tutejszej wersji historii Romea i Julii. Powieść „Ali i Nino” napisał Kurban Said, została wydana także w Polsce, choćby przy okazji jej adaptacji filmowej z 2016 roku. Ali to muzułmanin z Azerbejdżanu, zaś Nino gruzińska chrześcijanka. Podział społeczny prowadzi do nieszczęśliwej miłości. Właściwie jest to bardziej instalacja niż klasyczny pomnik. Delikatnie się przesuwa, robiąc bardzo ciekawe wrażenie.

Ali i Nino
Ali i Nino

Pomnik ten znajduje się na bulwarze Batumi, centralnym miejscu życia turystycznego. Stąd można zarówno wziąć wycieczkę statkiem po morzu, jak również podziwiać wieżowce z Wieżą Gruzińskiego Alfabetu na czele. To też jest swoisty pomnik. Obok wznosi się także Batumi Tower wysoka na 200 metrów. Bulwar także jest bardzo ciekawy, bo różnorodny. Z jednej strony jest tu wiele „atrakcji” wprost z kurortu, włącznie z kopiami chińskich lwów, ale przy tym znajdzie się choćby kilka interesujących fontann, czy mini-zoo. Ogólnie wiele budynków przypomina jarmarczny styl znany choćby z Orlando.

Wieża Alfabetu (po prawej)
Wieża Alfabetu (po prawej)

Warto także zwrócić uwagę na okolicę Placu Europejskiego. Tam znajdziemy kilka interesujących budynków. Z często polecanych atrakcji w Batumi jest także delfinarium, diabelski młyn i ogród botaniczny.

Plac Europejski
Plac Europejski

Na koniec jeszcze jedno: będąc w Batumi warto spróbować adżarskiej kuchni. Chyba najbardziej znane danie to chaczapuri po adżarsku, czyli z sadzonym jajkiem. Bardzo pożywne (i bez mięsa).

Hotel w kształcie Koloseum
Hotel w kształcie Koloseum

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak gruziński
Batumi Kanion Okatse
Share Button

Jordańskie top 10 (albo top 5)

Zbliża się moment, w którym Jordania będzie miała u nas swoje pięć minut dzięki lotom RyanAira z Warszawy i Krakowa do Ammanu. Dobry moment, by uwzględnić Jordanię w swoich planach wyjazdowych. Choć ją zarówno opisywaliśmy, jak i podsumowaliśmy, to jeszcze może warto ją ocenić subiektywnie. Poniżej lista top 10 atrakcji Jordanii, ale podzielona na dwie kategorie. Jordania Top 5 rzeczy oczywistych i osobno nieoczywistych.

Zaczynamy od oczywistych.

Miejsce 5. Morze Martwe.

W sumie to raczej niewielkie jezioro, współdzielone z Izraelem. Jeśli ktoś nie miał okazji tam spróbować w nim pływać, to można zrobić to w Jordanii. Ciekawe uczucie. Zasolenie sprawia, że ciężko się po tym pływa, ale leżenie w wodzie to już inna sprawa. Trzeba tylko uważać na oczy.

Morze Martwe od strony jordańskiej
Morze Martwe od strony jordańskiej

Razem z Morzem Martwym należy wymienić też rzekę Jordan. To w niej Jan Chrzciciel ochrzcił Jezusa. Oblegana przez pątników, w szczególności w Betanii za Jordanem. To podobno to właśnie strona jordańska jest tą bardziej właściwą. Zaś miejsce o tyle istotne, że od tej rzeki pochodzi nazwa całego kraju.

Rzeka Jordan
Rzeka Jordan

Miejsce 4. Góra Nebo.

Dla wielu miejsce może nie tak oczywiste, ale jednak. Góra Nebo to miejsce pielgrzymkowe. Według wierzeń to właśnie tu Mojżesz spojrzał na Izrael, a potem umarł. Gdzieś tu go pochowano. Dlatego przybywają tu licznie pątnicy. No i da się spojrzeć na Izrael. Znajduje się tu słynny krzyż z miedzianym wężem. To oczywiście nawiązanie do wędrówki Żydów przez pustynię. Zniecierpliwieni nie okazywali Panu wdzięczności, więc ten zesłał na nich węże. Węże kąsały Żydów, część z nich pomarło. Mojżesz zaś zgodnie z bożym nakazem przygotował miedzianego węża. Umieścił go na palu. Ci, którzy spojrzeli na niego, zostali uzdrowieni. Ten krzyż właśnie nawiązuje do tej historii.

Góra Nebo
Góra Nebo

Miejsce 3. Amman.

Stolica, największe miasto w kraju i co tu dużo mówić, mieszka tu zdecydowana większość obywateli. Gwarne, ale też stare. Kiedyś nosiło nazwę Filadelfia, ale to było w czasach Dekapolis. Pozostały tu pewne antyczne zabytki. Warto też przejść się przez tutejsze targowiska, coś niesamowitego. W centrum Ammanu są też miejsca bardziej turystyczne, ba bez problemu można kupić alkohol. Czyli dla każdego coś się znajdzie.

Medyna w Ammanie
Medyna w Ammanie

Miejsce 2. Wadi Rum.

Wadi Rum to z kolei najbardziej znana pustynia jordańska, ze wspaniałymi formacjami skalnymi. Obok Petry chyba najczęściej odwiedzane miejsce w Jordanii. Zasłużenie. Filmowo zaś – to najczęściej Mars, ale kręcili tu także „Łotra 1” czy „Prometeusza”,  „Marsjanina” oraz oczywiście „Lawrence’a z Arabii”. Niesamowite miejsce.

Wadi Rum
Wadi Rum

Miejsce 1. Petra.

Symbol Jordanii, najbardziej znany zabytek. No i wspaniała lokacja z „Indiany Jonesa” czy „Transformerów”. Nieoczywista za to jest możliwość odwiedzenia Petry nocą, warto się skusić na tę klimatyczną wycieczkę.

Skarbiec w Petrze
Skarbiec w Petrze

Subiektywne top 5 nieoczywistych atrakcji jest ciekawsze, również warte rozważenia.

Miejsce 5. Zamki pustynne.

Zamki pustynne to w sumie dość znane miejsca i promowane w Jordanii, głównie dlatego, że to zdecydowanie najważniejsze zabytki stworzone przez mieszkających tu Arabów. Warto przekonać się, jak to wygląda na własne oczy. Choć jak się porówna ze starszymi zabytkami (rzymskie, nabatejskie, ba nawet krzyżowców) to wygląda to biednie. Ale daje to ogląd na kulturę i historię – niektórych z zamków zatrzymywał się słynny T.E. Lawrence, o czym lokalni przewodnicy chętnie opowiadają.

Qasr al-Azraq
Qasr al-Azraq

Miejsce 4. Madaba.

Właściwie warto tu się zatrzymać ze względu na wczesnochrześcijańskie mozaiki. Jeśli nie bezpośrednio w Madabie, to w pobliskim Umm Al-Rasas. Te mozaiki pochodzą z okresu bizantyjskiego, a że są dość dobrze zachowane, to może warto rozważyć krótką wizytę. Jeśli nie mozaiki, to jest to dobra baza wypadowa, miasto z hotelami, blisko lotniska, ale nie tak zapchane jak Amman.

Mozaika w Madabie
Mozaika w Madabie

Miejsce 3. Rezerwat Dana.

Dana to największy rezerwat biosfery w Jordanii. 308 km  kwadratowych. Wspaniałe widoki, z pewnością podpasują miłośnikom górskich wędrówek. Ponieważ to teren rozległy i różnorodny, uwaga praktyczna: warto poświęcić temu miejscu więcej czasu.

Rezerwat Dana
Rezerwat Dana

Miejsce 2. Dżarasz

Dżarasz czyli antyczna Gereza. Choć najbardziej znane antyczne miasto w Jordanii to Petra, Dżarasz to miejsce, na które także warto zwrócić uwagę. Jest bardzo dobrze zachowany, a przy tym nielicznie odwiedzany. Miejsce mogłoby konkurować śmiało z tureckim Efezem. Wielka szkoda, że nie jest na liście UNESCO. Podobna jest też Pella, tej jednak nie widzieliśmy. Znajdowała się zbyt blisko syryjskiej granicy, więc może innym razem.

Dżarasz
Dżarasz

Miejsce 1. Wadi al-Mujib.

Wadi Mujib to wyjątkowa atrakcja. Kanioning, który sprawił nam wiele radości. Zwłaszcza, że trzeba iść między skałami, wspinać się trochę, czasem pływać, a najczęściej idzie się po kolana w wodzie. Frajda niesamowita. Uwaga dla planujących: atrakcja ta jest otwarta od kwietnia do października, z wyjątkiem ramadanu. Ale w Jordanii jest jeszcze kilka bardzo podobnych kanionów (może z mniejszą ilością wody), które można znaleźć i samodzielnie przejść. Wszystko w okolicy Morza Martwego.

Wadi Mujib
Wadi Mujib

Z perspektywy czasu do wielu z tych miejsc bardzo chętnie by się wróciło.

Jeśli ten wpis był inspirujący polub go, udostępnij, albo skomentuj.

Szlak jordański
Jordania Top 10 / 5
Share Button

Przylądek Reinga, daleka północ na Antypodach

W Nowej Zelandii jest wiele przepięknych i malowniczych miejsc. Jednym z bardziej charakterystycznych i popularnych wśród turystów jest przylądek Reinga (Cape Reinga) na półwyspie Aupouri (Aupouri Peninsula). To piękne miejsce ma też maoryską nazwę – Te Rerenga Wairua. Jest ona bardzo ważna ze względu na wiele podań dotyczących tej lokacji, ale oprócz interesujących opowieści, jest także przecudowna przyrodniczo.

Cape Reinga
Cape Reinga

Przylądek Reinga (Cape Reinga)

Dodatkowo to najbardziej wysunięty na północ punkt Nowej Zelandii. Tutaj znajduje się latarnia morska i słup ukazujący kierunki i odległości do reszty świata. Wszędzie daleko, co tu dużo mówić. Ale już jadąc do przylądka natrafiamy na napisy, które nas dość mocno rozbawiły. „Daleka północ” (far north), tak właśnie Kiwi określają to miejsce. Zważywszy, że nieprędko będziemy tak daleko na południu, to ta nazwa nas zwyczajnie bawi.

Nowozelandzka daleka północ
Nowozelandzka daleka północ

Cape Reinga jest także świętym miejscem Maorysów i tu nakłada się kilka różnych opowieści. Najważniejsza to ta, od której miejsce wzięło nazwę w ich języku. Otóż według legend i wierzeń, po śmierci Maorysa jego dusza wędruje właśnie tutaj, na samą północ kraju. Następnie wspina się na wykrzywione, 800-letnie drzewo Pohutukawa, które rośnie na samym skraju półwyspu, by z niego skoczyć wprost do oceanu i dalej wrócić do pradawnej ojczyzny, Hawaiki. Warto też dodać, że okolica była bardzo ważna ze względu na pochówki Maorysów. To z pewnością utrwaliło ten mit.

Reinga
Reinga

Maorysi wierzą także, że przypłynęli do Nowej Zelandii na wielorybie. Legendarnych miejsc lądowania jest kilka, czasem wymienia się też ten przylądek. Ale gdzie rzeczywiście wylądował pierwszy Maorys – Kupe, który sprowadził swój lud do tego kraju? Według ogólniejszych wierzeń miało to miejsce w Hokianga Harbour. Może nie był to Kupe, a maoryscy osadnicy, ale tę wersję zdają się potwierdzać badania naukowców. Wracając do legendy, Kupe nazwał wówczas tę ziemię Aotearoa, co znaczy Ziemia Długiej Białej Chmury.

Latarnia morska
Latarnia morska

Między morzem a oceanem

Ale to nie koniec wierzeń powiązanych z tym miejscem. Jest jeszcze jedno, związane z tym, że styka się tu Ocean Spokojny i Morze Tasmana. Bardzo dobrze widać to na błękicie wód. Różnica między nimi jest zaskakująco wyraźna. W dodatku z jednej strony jest spokojniej (zazwyczaj), a z drugiej szaleją wiatr i fale. Więc według Maorysów, jest to miejsce, w którym wody oceanu dzielą się na męskie i żeńskie, a następnie opływają Nową Zelandię.

Przylądek Reinga - rozdzielone wody Morza Tasmana i Oceanu Spokojnego
Przylądek Reinga – rozdzielone wody Morza Tasmana i Oceanu Spokojnego

Ostatnia sprawa to kwestia pływania w wodzie. Z przylądka widać skały, czy może jakieś niewielkie wyspy. Dopłynięcie do nich swego czasu również związane było z wchodzeniem w dorosłość.

 

Przylądek Reinga
Przylądek Reinga

Zostawmy jednak wierzenia. Na Cape Reinga prowadzi malownicza droga. Wokół mamy możliwość podziwiać bardzo ciekawą florę i faunę, w tym kilka endemicznych gatunków. Dodatkowo spacerując już po okolicy, możemy natknąć się na wiele tablic informacyjnych.

Wydmy Te Paki
Wydmy Te Paki

Wydmy Te Paki

Nieopodal Cape Reinga znajdują się gigantyczne wydmy Te Paki, największe wydmy w Nowej Zelandii. I chociaż nie dorównują marokańskim wydmom na Saharze (jak Erg Chebbi, nie mówiąc już o Wahiba Sands w Omanie), to jednak przez chwilę można poczuć się jak na najprawdziwszej pustyni. Tylko starzy wyjadacze jak my zauważą różnicę – piasek jest bardziej ubity, bo ma większą wilgotność i pomimo lekkiego wiatru, nie wzbija się tak w górę.

Wydmy Te Paki
Wydmy Te Paki

Dojazd zarówno do przylądka jak i wydm jest bezproblemowy. Prowadzi tu autostrada nr 1. Przy Cape Reinga jest całkiem spory parking, plus bardzo wiele tablic informacyjnych. Niedaleko są także kempingi, na których można się rozbić. Wydmy są trochę bardziej dzikie, droga nie jest już w całości asfaltowa, no i by się dostać na piasek, trzeba przejść przez dość szeroki, acz płytki strumień. Zresztą przy wydmach parking jest też o wiele mniejszy.

Trasa dojazdowa
Trasa dojazdowa

Przylądek znajduje się dziś na liście tymczasowej UNESCO. Kiedyś pewnie trafi na właściwą. W każdym razie jest to przepiękne miejsce przyrodniczo, jak i ważne kulturowo. Nic dziwnego, że przyjeżdża tu tyle osób. My także daliśmy się oczarować temu miejscu.

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak nowozelandzki
Przylądek Reinga PN Tongariro
Share Button

Brugia, czyli najpierw strzelaj, potem zwiedzaj

Większość miast, które są lokacjami filmowymi, da się zakwalifikować do dwóch podstawowych grup. Pierwsza to żywe miejsca, gdzie dzieje się akcja, a bohaterowie niezbyt zwracają uwagę na otaczający ich świat. Drugi typ to taki, gdzie miejsce jest atrakcją, najczęściej turystyczną (choć nie zawsze są tam kręcone zdjęcia). Dzięki filmowi „Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” Martina McDonagha z 2008, Brugia (nider. Brugge, fr. Bruges) łączy te dwie grupy, w bardzo interesującym obrazie. Martin McDonagh ostatnio zasłynął „Trzema billboardami za Ebbing, Missouri”. To filmy w dość podobnej konwencji.

Kanały (Brugia)
Kanały (Brugia)

Brugia, czyli najpierw strzelaj

Polski tytuł trochę może zastanawia, w oryginale brzmi on „In Bruges”. W rolach głównych występują Colin Farrell, Brendan Gleeson i Ralph Fiennes. Nie jest to może głośne dzieło, ale całkiem udana, brytyjska komedia sensacyjna, która w unikalny sposób ukazuje turystyczne aspekty Brugii, określanej zresztą jako bajkowe miejsce. By nie spoilerować za dużo, przybywa tam dwóch zabójców. Ich szef wysłał ich do Belgii tylko dlatego, że Brugia zawsze kojarzyła mu się z bajką ze względu na średniowieczny klimat.

Kanały
Kanały

Pomijając akcję, w tle przewija się całkiem sporo tego miasta. Kilka scen jest kręconych w muzeach, czy kościołach, a bohaterowie zwiedzają to miejsce, pływają po kanałach i zachowują się jak turyści. A tych ostatnich jest tu naprawdę dużo. To jedno z najbardziej obleganych miejsc w Belgii, nie bez powodu. To mówienie o bajkowości może i jest przesadzone, ale to z pewnością przepiękne miejsce.

Brugia widziana z kanałów
Brugia widziana z kanałów

Zwiedzanie Brugii

Poza średniowieczną zabudową, miasto szczyci się licznymi kanałami. Niektórzy nazywają je Wenecją Północy (ten tytuł jest dość popularny w wielu miastach) lub Flamandzką Wenecją. Po kanałach zaś kursują oczywiście statki wycieczkowe. Z ich poziomu również zwiedzamy Brugię. Wiele charakterystycznych miejsc jest podobno właśnie najlepiej widocznych z poziomu kanałów, jak na złość, zdjęcia wychodzą jakby słabsze. Punktów, gdzie można kupić bilet na taką wycieczkę jest sporo. Nieważne, gdzie zaczniemy, trasa zawsze jest dokładnie taka sama. Więc jeśli nie ma kolejki, może warto skorzystać z pierwszej możliwości, zamiast szukać jakiejś w „ładniejszym” miejscu. Tam też dopłyną.

Widok z Rozenhoedkaai
Widok z Rozenhoedkaai

Najbardziej znany widok na kanały to oczywiście na ulicę Rozenhoedkaai i Dzwonnica. Stare miasto jest rozległe, pełne urokliwej zabudowy. No i pełne turystów. Jest tu mnóstwo knajp, ale trzeba się liczyć z tym, iż Brugia jest dość droga. Popularność kosztuje.

Rynek
Rynek

Słynny beginaż

Bardzo ciekawym miejscem jest beginaż (nied. begijnhof). Te miejsca powstawały w średniowieczu, mieszkały tu beginki. Było to laickie stowarzyszenie religijne kobiet, które  najogólniej żyły jak w zakonie, tyle że bez formalnych święceń. Innymi słowy jest to taki klasztor. Beginaże występują w kilku miastach Belgii i Holandii, ten akurat jest dość dobrze zachowany i używany, choć obecnie przez prawdziwe zakonnice, a przy tym można wejść na jego dziedziniec. Beginaż znajduje się na samym początku starego miasta, jak idzie się od strony dworca. Obok niego jest miejsce, gdzie gniazdują łabędzie, poniekąd także możliwe do dostrzeżenia w filmie.

Beginaż
Beginaż

W Brugii swoją działalność artystyczną prowadzili słynni malarze, Jan van Eyck (jest jego pomnik) oraz Hans Memling (ma swoje muzeum z całkiem sporą kolekcją). Nader wszystko jednak to idealne miejsce na rekreacyjny spacer. Od 2000 roku obszar starego miasta został wpisany na listę UNESCO.

Stare kamieniczki
Stare kamieniczki

Na dworcu można bez problemu wziąć sobie darmową mapkę centrum. Nie mieliśmy czasu, by wyjść poza stare miasto, ale patrząc ilu przybywa tu turystów, z pewnością są dla nich przewidziane także i inne atrakcje. Mniej „średniowieczne”. Niemniej jednak Brugia przypomina prawdziwą Wenecję nie tylko ze względu na kanały. Stare miasto jest bardzo zadbane i właściwie w całości przekształcone na atrakcję turystyczną. To Belgia jak z obrazka. Nie wszystkim się to podoba. Jak się na to przygotujemy, to odwiedzenie Brugii będzie z pewnością niezwykłym spacerem.

Wieża kościoła Najświętszej Marii Panny w Brugii
Wieża kościoła Najświętszej Marii Panny w Brugii

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak belgijski
Brugia Antwerpia
Szlak filmowy
Brugia
PN Tongariro
Share Button

Piza i Krzywa Wieża

O krzywą wieżę we Włoszech nietrudno. Praktycznie w każdym większym miasteczku znajdziemy co najmniej jedną (a nawet można by się pokusić o stwierdzenie, że to prostą trudno znaleźć, jeśli w ogóle jest jakaś). Ale z tych krzywych jest jedna szczególna, która przyciąga turystów z całego świata, no i stała się ikoną pop-kultury. Oczywiście mowa o Krzywej Wieży w Pizie (wł. Pisa). Piza zaś to nie tylko słynna Wieża.

Krzywa Wieża

Krzywa Wieża w Pizie
Krzywa Wieża w Pizie

Wieża znajduje się na Polu Cudów, czyli Campo dei Miracolia. Miejsce to znajduje się na liście UNESCO od 1987 roku i jest centralnym punktem turystycznym Pizy. Stoi tu także katedra, baptysterium oraz cmentarz i muzeum. Jednak oczywiście to Torre Pendente, czyli słynna Krzywa Wieża, jest tym, co nadaje temu miejscu charakteru i odpowiada za rozgłos.

Pole cudów
Pole cudów

Cały kompleks na zewnątrz jest otwarty, żeby sobie podejść i pooglądać, wystarczy przebić się przez tłum, który jest tu całkiem spory. Przyjeżdża tu wiele wycieczek, które czasem stają tu dosłownie na kilkanaście minut, by zrobić sobie zdjęcie i pojechać dalej. Jednocześnie ceny wejściówek na samą wieżę są raczej wygórowane, by także zredukować liczbę odwiedzających. Wejścia do pozostałych budowli mają już bardziej rozsądne ceny.

Fasada katedry
Fasada katedry

Katedrę zaczęto budować w 1063 roku, pierwotnie ukończono ją w 1118 roku. Obecny budynek pochodzi jednak z roku 1604, gdy odbudowano ją po pożarze. Dzwonnicę katedralną, czyli tak zwaną kampanilę, rozpoczęto budować w 1174 roku. Praca nad wieżą trwała 177 lat. Dość szybko zaczęła się przekrzywiać, co oczywiście utrudniało proces budowy. Gdy tworzono ostatnie piętro i montowano dzwony, budowniczy mieli świadomość ryzyka zawalenia się konstrukcji, jednak kontynuowali pracę. W 1990 roku na 11 lat wieżę zamknięto dla turystów, trwały wówczas prace konserwatorskie, które miały uniemożliwić jej dalsze przechylanie się i w konsekwencji zawalenie.

Wnętrza katedry
Wnętrza katedry

Swoją sławę zawdzięcza przede wszystkim Galileuszowi, przynajmniej w powszechnym mniemaniu. Podobno wybrał on tę wieżę by dokonać eksperymentu ze spadkiem swobodnym ciał. Na tym zbudowano cały mit, który dziś jest już trochę zapomniany, ale sława wieży wciąż trwa. Nawet to, dlaczego Galileusz wybrał akurat tę wieżę obrosło legendą. Po pierwsze nie ma dowodów, że akurat ją wybrał i wykorzystał. Po drugie zaś, nawet jeśli tak było, to mówiąc wprost miał ograniczone pole manewru. Pracując na Uniwersytecie w Pizie wybrał coś co  miał pod ręką, czyli pobliską wieżę katedralną.

Baptysterium (Piza)
Baptysterium (Piza)

Piza

Piza to też znane, stare, choć dziś już nie tak ważne, miasto uniwersyteckie. Uczelnię otwarto tu w 1343 roku. Poza Galileuszem do najbardziej znanych uczonych związanych z miastem należą Fibonacci i Dini.

Dawne zabudowania
Dawne zabudowania

Poza katedrą, drugim ważnym punktem, choć już nie tak licznie odwiedzanym, jest bazylika San Piero a Grado. Według tradycji zbudowano ją na miejscu, gdzie święty Piotr postawił swoją stopę, gdy zszedł na ląd udając się do Rzymu.

Kościół Chiesa di Santa Caterina d'Alessandria w Pizie
Kościół Chiesa di Santa Caterina d’Alessandria w Pizie

No i oczywiście Piza pojawia się w kinie, znów przede wszystkim jako jeden z istotnych zabytków Włoch.

Uliczki w centrum Pizy
Uliczki w centrum Pizy

Sama Piza jest raczej słabo oznaczona. Trudno znaleźć mapki, oznaczenia też raczej nie występują. Idąc z dworca jednak wystarczy iść za tłumem ludzi, mijając mnóstwo sklepików.

Most nad rzeką Arno
Most nad rzeką Arno
Szlak włoski
Piza i Krzywa Wieża Siena
Share Button

Szwecja: Praktycznie

Informacje praktyczne nt. Szwecji. Zweryfikowane w czerwcu 2017.

Na początek warto poruszyć jedną kwestię, czyli cen. Szwecja jest jednym z najdroższych państw na świecie (podobnie jak inne skandynawskie kraje). Nie tylko z punktu widzenia Europy Środkowej, ale też Zachodniej.

Dojazd: Najczęściej samolot, są tanie loty np. w okolice Sztokholmu. Alternatywą jest też prom, lub samochód (da się dojechać przez Danię i Sund). Niestety należy liczyć się z kosztami, nawet tani lot wiąże się z transportem z lotniska, co czasem może kosztować więcej niż sam przelot.

Wiza: Strefa Schengen, niepotrzebna.

Baza noclegowa: Problemu większego z dostępnością nie ma. Gorzej z cenami, Szwecja to drogi kraj. W Sztokholmie np. warto wziąć nocleg poza centrum, nawet z przejazdami wychodzi taniej. Poza miastami w lecie można pomyśleć o namiocie. Szwecja ma bardzo liberalne prawo, jeśli chodzi o możliwości takiego spania. Hotele bez problemu można znaleźć np. przez Booking

Szczepienia wymagane: Brak.

Choroby: Nic szczególnego.

Waluta: Korona Szwedzka (SEK).

Płatności kartą i bankomaty: Płatności kartą są bardzo rozpowszechnione, do tego stopnia, że nie musieliśmy wypłacać żadnych koron. Wszystko, co potrzebowaliśmy, załatwiliśmy kartą. Samych bankomatów tak dużo nie widać, ale są oczywiście dostępne. Co więcej, to gotówką w wielu miejscach (np. muzeach) nie można płacić.

Napiwki: Nie ma zwyczaju.

Internet: Rozpowszechnione, są nawet hotspoty, czy wifi na statkach obwożących po kanałach.

Telefony: Unia Europejska, formalnie opłat roamingowych brak, ale trzeba uważać na to jak odbija to sobie operator.

Język: Angielski powszechny w użyciu. Urzędowy – szwedzki.

Gniazdka elektryczne: Jak w Polsce.

Samochody i transport: Transport wewnętrzny bardzo dobrze zorganizowany, czy to drogowy, czy kolejowy, a nawet wodny. Istotnym czynnikiem są jednak ceny.

Oznaczenia i drogowskazy: Oznaczenia i drogowskazy turystyczne są bardzo dobre. Większość istotnych miejsc jest oznaczona.

Jedzenie wegetariańskie: Kuchnia lokalna w dużej mierze oparta jest na mięsie, przede wszystkim rybach. Więc stanowi to istotny problem. Jest też trochę jadłodajni w stylu np. włoskim, ale ogólnie trzeba się trochę naszukać. I znów – ceny. Jeśli wybieramy się na wypad weekendowy, warto pomyśleć o własnym drobnym prowiancie.

Ludzie: Skandynawowie są raczej spokojni i zajęci sobą. Pomocni, jeśli się o to poprosi, ale ważna jest też ideologia społeczna, którą tu widać i słychać. Na przykład podczas wycieczek po kanałach, wśród informacji o mieście i historii, dużo jest ideologii równouprawnienia itp., miejscami nietrafionej i irytującej (np. wielkim postępem jest to, że w Szwecji kobiety mają prawo wnieść wniosek rozwodowy, co jest od wielu lat standardem w cywilizacji europejskiej. Albo że kobiety mogą wstąpić do wojska i okryć się chwałą na polu walki. Cóż, kiedyś uchodziło za przywilej kobiet nie brać udziału w wojnie).

Bezpieczeństwo: Podobnie jak w wielu innych państwach Europy Zachodniej, obecnie problemem w Szwecji jest zwiększone zagrożenie terrorystyczne. Nie należy go bagatelizować, ale też przesada w drugą stronę jest niewskazana. Pogłoski o skraju wojny domowej są oczywiście mocno przesadzone. Najlepiej unikać tłumów, nie korzystać z komunikacji w szczycie, zaś miejsca turystyczne odwiedzać w mniej uczęszczanych godzinach (np. rano).

Klimat: Klimat Szwecji na większości obszaru kraju jest umiarkowany, pomimo wysunięcia na północ łagodzony przez ciepły prąd Golfstrom. Południe kraju ma klimat bardziej morski, północ to rejon subpolarny.

Informacja turystyczna i mapy: To kolejny przejaw dobrej organizacji Szwecji. Punkty turystyczne są, mapy np. na lotnisku można dostać za darmo, nawet gdy punkt sam jest nie czynny.

Szlak szwedzki
Praktycznie Sztokholm
Share Button

Sztokholm

Szwecja słynie z mężnych i groźnych Wikingów, ukształtowanych przez srogą Północ, bardzo praktycznego i surowego designu oraz postępowości. To wszystko widać w stolicy, Sztokholmie (szw. Stockholm), gdzie historia łączy się z nowoczesnością. Warto zauważyć, że Sztokholm jest jedną z niewielu europejskich stolic, która nie została tknięta podczas II wojny światowej. Już wówczas Szwedzi mocno trzymali się swojej polityki nieingerowania. Do dziś nie należą choćby do NATO.

Dom Szlachty
Dom Szlachty

Sztokholm

Dobrym sposobem na zwiedzanie Sztokholmu są tak zwane białe noce. Można ich doświadczyć np. w Petersburgu, czy w innych miejscach na podobnej wysokości geograficznej. W każdym razie pod koniec czerwca słońce zachodzi gdzieś około 22:00, ciemno robi się blisko północy, zaś wschód mamy już o 3:45. To pozwala dużo dłużej włóczyć się po starym mieście, w dzień obejrzeć muzea, zaś potem pospacerować sobie. O ile oczywiście nie pada i nie jest zbyt zimno, ale czerwiec to też w miarę ciepły okres tutaj.

Riddarholmen
Riddarholmen

Ratusz

Bardzo ciekawym przykładem surowości tutejszej architektury jest ratusz, który zaprojektował Ragnar Östberg. Może on wyglądać znajomo, a to głównie dlatego, że jest dość mocno inspirowany pałacem Dożów z Wenecji (choć niekoniecznie się z nim kojarzy), przynajmniej jeśli chodzi o główną konstrukcję. Podobieństw trochę jest, choćby monumentalna wieża, patio, arkady. Jednocześnie jest w pewien sposób ciężki, rzucający się w oczy. Idealnie pasujący do tutejszego klimatu. Z pewnością nie ma tylu ozdobników.

Ratusz widziany z kanału
Ratusz widziany z kanału

Pałac Królewski i Gamla stan

Sercem miasta jest dzielnica Gamla stan. To tu znajduje się choćby Pałac Królewski (Kungliga slottet). Bez wątpienia obiekt wart odwiedzenia. Można kupić bilety do kilku jego części, jak choćby komnat, skarbca czy królewskich karoc. W komnatach znajdują się także stałe ekspozycje, w tym także odznaczenia Orderu Królewskiego Serafinów. Są oczywiście polskie akcenty (Ignacy Mościcki, Lech Wałęsa, Bronisław Komorowski). Przy pałacu można też oglądać uroczystą zmianę warty.

Pałac Królewski (Sztokholm)
Pałac Królewski (Sztokholm)

Na Starym Mieście można też przejść się między wąskimi uliczkami. Znajduje się tu także muzeum Nobla. ,Choć w centrum znajduje się wiele kościołów, to jak to ma miejsce w krajach skandynawskich, tylko do nielicznych można zajrzeć. Wśród nich są choćby katedra (Storkyrkan) czy kościół Riddarholmen.

Katedra
Katedra

Stare miasto chyba najlepiej w całości oglądać jest od południa. Jednym z punktów widokowych jest taras i winda Katarina gangbro (w dzielnicy Södermalm). Ale można też pójść w kierunku Mosebacketerrassen. Tam ciągnie się ścieżka, z której także doskonale widać centrum. 

Katarina gangbro
Katarina gangbro

Dobrym sposobem na zwiedzanie jest też rejs po kanałach. Jest ich tu co najmniej kilka do wyboru. Przy okazji można posłuchać o samej Szwecji i historii miasta. Warto zwrócić uwagę, że mamy kilka różnych wodnych tras do dyspozycji, więc lepiej wcześniej wybrać sobie jedną z nich.

Gamla stan
Gamla stan

Muzeum Vasa

W Sztokholmie nie mogliśmy odpuścić muzeum okrętu królewskiego „Vasa”. Ta zbudowana w latach 1626-28 jednostka miała być postrachem Morza Bałtyckiego, największym i najlepiej uzbrojonym okrętem wojennym, który miał zdecydować o szwedzkim zwycięstwie w wojnie z Polską. „Vasa” stał się za to słynny za sprawą swojego spektakularnego zatonięcia w kilkanaście minut po wyjściu z portu. Okręt spoczął na dnie i zachował się w niemal nienaruszonym stanie. W latach 50. XX wieku Szwedzi podjęli starania mające na celu wydobycie wraku z dna zatoki. Nie stało się to szybko – akcja wydobywcza trwała do 1961 roku, gdy udało się podnieść wrak celem dalszej konserwacji, która trwała dobre kilkanaście lat.

Vasa
Vasa

W roku 1990 okręt udostępniono publiczności i oto jesteśmy w Vasa Museum, które stało się jedną z największych atrakcji miasta. W nim można przyjrzeć się z bliska temu kuriozum. Jeśli porówna się jego konstrukcję z większymi, późniejszymi żaglowcami gołym okiem da się dostrzec podstawową wadę. Środek ciężkości znajdował się za wysoko, więc wystarczył wiatr i okręt nie mógł utrzymać równowagi. Dziś wydaje się to takie oczywiste, ale „Vasa” był pewnego rodzaju eksperymentem.

Muzeum Nordyckie
Muzeum Nordyckie

Inne muzea

To oczywiście nie jedyne muzeum warte zobaczenia. Kolejne z nich to Muzeum Nordyckie (Nordiska). Można tam lepiej poznać tak historię, jak i szwedzki design. Wygląda trochę jak jeden wielki bałagan, gdzie jest mydło i powidło, ale trzeba przyznać, że zbiory są dość intrygujące.

Więcej na ten temat szwedzkiego stylu można przeczytać na blogu Trykowska Studio.

Inne bardzo polecane w wielu miejscach muzeum to Fotografiska. Ma jedną podstawową zaletę – jest bardzo długo czynne, więc można tam spokojnie sobie przyjść późnym wieczorem.

Fotografiska
Fotografiska

Skansen

Sztokholm, podobnie jak Oslo, ma swój miejski skansen. Ten założony w 1891 roku skansen jest pierwszym w Szwecji i ukazuje sposób życia w różnych rejonach kraju epoki przedindustrialnej. Najstarszy budynek pochodzi z XIV wieku, jest też replika XIX-wiecznego miasteczka. Pracownicy paradują w strojach z epoki i czasem coś robią. Jest niby bardziej żywy, niż ten z Oslo, ale tamten sprawiał wrażenie bardziej autentycznego.

Skansen
Skansen

Szwedzki skansen pełni też rolę zoo. Oprócz domków i ludzi są także zwierzęta, zarówno te gospodarskie, jak i dziko żyjące w Skandynawii. Prawdopodobnie to jest największa atrakcja miejska mająca coś wspólnego z Wikingami. Ci obecni są głównie w gadżetach, ale ze Sztokholmu organizowane są całodniowe wycieczki do wioski słynnych wojów.

Renifer w skansenie
Renifer w skansenie

Millesgården

Ciekawym miejscem jest także Millesgården, czyli ogród z rzeźbami, założony w 1936 roku przez rzeźbiarza Carlsa i jego żonę Olgę Milles. Ogród niewielki, kameralny, same rzeźby niekiedy intrygujące. Rozciąga się stąd ładny widok na Sztokholm.

Ogrody Millesgården
Ogrody Millesgården

Metro – stacje i bilety

Po mieście najłatwiej poruszać się metrem, co jest już samo w sobie dodatkową atrakcją. Metro w Sztokholmie to jedno z miejsc, gdzie artyści mogą się bezkarnie wyżywać. Różne źródła zachęcają do eksploracji wielu stacji metra. Trzeba przyznać, że kilka stacji jest dość udanych, całość mocno różnorodna, ale też nierówna.

Stacja metra Radhuset
Stacja metra Radhuset

By poruszać się metrem i zwiedzać muzea, warto wpierw zaopatrzyć się w kartę miejską. Do wyboru są dwie różne: Stockholm City Pass i Stockholm Pass. Pierwsza jest tańsza, ale ma ograniczoną ilość wejść do muzeów. W wersji podstawowej 3, w wersji rozszerzonej 5. Za to komunikacja miejska jest wliczona w cenę. Stockholm Pass jest droższa, można do niej dokupić kartę komunikacyjną, za to wejściówki są limitowane na zasadzie raz do danego budynku. Zresztą tych muzeów też jest więcej (ok. 60 do wyboru, City Pass ma ich około 20). Obie karty uprawniają też do wykorzystania jednego rejsu kanałami. Jeśli zależy nam na zwiedzeniu kilku muzeów/ogrodów i zobaczeniu choć na chwilę jeszcze kolejnych, Stockholm Pass bardzo szybko się zwraca i jest dobrym rozwiązaniem. Swoją droga Stockholm City Pass można kupić w informacji turystycznej oznaczonej na niebiesko, zaś Stockholm Pass na zielono.

Metro w Sztokholmie
Metro w Sztokholmie

Obecnie Szwecja jest też mocno kojarzona ze Stiegiem Larssonem i jego trylogią „Millennium”. Tu rozmywa się film, serial i powieści. Bez trudu można znaleźć zorganizowaną wycieczkę śladami Michaela Blomkvista i Lizabeth Salander. Da się kupić też specjalne przewodniki. Jednak jest to dobry biznes, więc trudno o wiele opisów w sieci.

Park Tivoli
Park Tivoli

Ogólnie warto zauważyć, że miasta skandynawskie takie jak Oslo, Kopenhaga czy właśnie Sztokholm w wielu miejscach są bardzo do siebie podobne. Te państwa dzielą wspólną historię, wymieniały się wpływami i to widać. Różnice oczywiście są.

Zmiana warty
Zmiana warty

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak szwedzki
Praktycznie Sztokholm Malmö
Share Button

Skalne miasto Uplisciche

Uplisciche lub Upliscyche (ang. Uplistsikhe, gruz. უფლისციხე) to bardzo charakterystyczne skalne miasto położone jakieś 10 km od Gori. Przez lata była to też istotna forteca Gruzji, dziś bardzo interesujący zabytek i stanowisko archeologiczne.

Uplisciche
Uplisciche

Historia Uplisciche

Uplisciche to jedna z najstarszych osad w Gruzji. Szacuje się, że pierwsze domy wydrążono i zbudowano tu około V wieku p.n.e., osadnictwo jednak prawdopodobnie było jeszcze wcześniejsze. Miasto było stolicą istniejącego wówczas królestwa Kartalii (lub Iberii wg antycznych autorów – tak nazywali ten górzysty obszar Gruzji), które później wraz z Kolchidą (wybrzeże Gruzji) utworzyły jedno silne państwo.

Uplisciche
Schody między skałami

W późniejszym okresie zaczęto tu także stawiać kolejne budynki, tworząc bardzo interesujący miszmasz. Połączono skalne miasto z bardziej klasycznym, zbudowanym wśród skał, które pięło się górę. Uplisciche rozwijało się mniej więcej do czasu chrztu i chrystianizacji Gruzji. Wówczas zaczęto bardziej rozbudowywać Mcchetę i Tblisi w IV wieku straciła na znaczeniu. Gdy w VIII i IX wieku muzułmanie najechali Gruzję, to właśnie do Uplisciche przeniósł się tymczasowo dwór. Była to jedna z najważniejszych fortec ówczesnego królestwa. Forteca przetrwała muzułmanów, oparła się dopiero Mongołom w XIV wieku. Potem została opuszczona. Gruzini jednak wracali tu w trakcie kolejnych najazdów i wojen.

Uplisciche
Uplisciche

To skalne miasto jest bardzo interesujące ze względu na położenie. Znajduje się na lewym, skalistym brzegu rzeki Kury, wysokim, dlatego Arabowie mieli taki problem by zdobyć to miejsce. Mongołowie zaatakowali od północy, wtedy twierdzy nie dało się już tak łatwo obronić.

Widok na rzekę Kurę
Widok na rzekę Kurę

Skalne miasto dziś

Obecnie jest to teren muzealny. Nie zostało tu wiele budynków. Wyróżnia się właściwie jedynie cerkiew. Reszta to pozostałości zabudowy.

Uplisciche
Skalne miasto

Niewiele ostało się także z wydrążonych domostw. Większość skał wywietrzało, zawaliło się, tak przez działanie człowieka (zarówno celowe przebudowy jak i oblężenia), czy kaprysy natury. Te również dość mocno naznaczyły to miejsce.

Stary dzban w Uplisciche
Stary dzban w Uplisciche

Dojazd jak wszędzie w Gruzji najłatwiejszy jest marszrutkami, ale z Gori organizowane są zarówno wycieczki, jak również kursuje wiele taksówek. W teorii z Gori można próbować jechać pociągiem i dalej albo dojść, albo coś złapać, ale na to trzeba mieć dużo czasu.

Jaszczurka
Jaszczurka

W porównaniu z Wardzią, jest to zdecydowanie mniejsze skalne miasto, nie tylko ze względu na wielkość i to co przetrwało. Miejsc wykutych w skałach też jest tu zdecydowanie mniej. Niemniej jednak interesująca jest możliwość porównania ich. Choć, gdyby trzeba było wybierać, to raczej wskazalibyśmy Wardzię.

Uplisciche
Uplisciche

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak gruziński
Skalne miasto Uplisciche
Share Button

Kapadocja: Göreme

Większość miejsc znajdujących się na liście UNESCO znajduje się w jednej kategorii: albo kulturowej albo przyrodniczej. Jest niewiele znajdujących się jednocześnie w obu. Jedno z nich to Park Narodowy Göreme (tur. Göreme Tarihî Millî Parkı) w Kapadocji. Swoją drogą w Turcji tak samo jest także z kompleksem Pamukkale-Hierapolis. Goreme zostało wpisane na listę w 1985 roku. Choć miejsce to nazywa się po polsku Parkiem Narodowym, czasem stosuje się też nazwę Otwarte Muzeum Göreme (tur. Göreme Açık Hava Müzesi). Znajduje się tu jakieś 350 wykutych w skale kościołów z czasów bizantyjskich, z tego koło 30 w ramach muzeum. To część, którą się najczęściej zwiedza.

Park Narodowy Göreme (Kapadocja)

Kaymakli
Kaymakli

W okolicy występuje wiele miękkich skał tufowych. To właśnie w nich od IV wieku zaczęto drążyć świątynie, kościoły i w pewnym sensie też skalne miasta. Najpierw osiedlali się tu chrześcijańscy asceci tworząc małe wspólnoty anachoretów. Początkowo ich duchowym przywódcą był święty Bazyli z Cezarei. To autor słynnej „Historii Kościoła”.

Kaymakli
Podziemia Kaymakli

Świątynie i kaplice powstawały przez wieki. Kolejne pokolenia drążyły swoje. Da się wyraźnie zauważyć różnicę, nie tylko wynikające z technologii i możliwości, ale też obowiązujących w danych czasach trendów czy nurtów. Choćby te, które wydrążono w okresie ikonoklazmu, były jeszcze bardziej minimalistyczne i mniej zdobione, niż wcześniejsze. Później zaś zaczęły pojawiać się bogate freski. Sprawia to bardzo ciekawe wrażenie, zwłaszcza, gdy wydrążone kościoły z różnych czasów sąsiadują ze sobą.

Cytadela Uçhisar
Cytadela Uçhisar

Podziemne miasta

Natomiast poza parkiem narodowym i muzeum jest tu jeszcze kilka innych rzeczy do zobaczenia. Przede wszystkim Kaymaklı (lub inaczej Enegup) oraz Derinkuyu. To z kolei są podziemne miasta, w których żyło więcej ludzi, nie tylko mnichów. Znajdowały się tu nawet stajnie, czyli wszystko co było potrzebne do życia. Miejsca takie pozwalały ludziom schronić się przed prześladowaniami. Kapadocja wyglądała na opuszczoną, w razie niebezpieczeństwa mieszkańcy dosłownie zapadali się pod ziemię.

Widok z Uçhisar
Widok z Uçhisar

Miasta podziemne także nie są udostępnione w całości. Odwiedzający mogą skorzystać z wyznaczonych tras. To zdecydowanie wystarcza, by liznąć trochę tych miejsc.

Göreme
Göreme

Słupy

Z innych ciekawostek w okolicy można zobaczyć słupy Szymona Słupnika. Wyobrażenie, przynajmniej u nas, jest zdecydowanie inne, niż rzeczywistość. Te słupy to formacje skalne, mało tego da się na nich nie tylko spokojnie siedzieć, ale i spać. W niektórych nawet mieszkać.

Göreme
Göreme

Cała okolica obfituje w przepiękne skalne formacje. Wiele z nich znajduje się przy drogach, czasem więc wystarczy się zatrzymać, by podziwiać skalne słupy.

Göreme (Kapadocja)
Göreme (Kapadocja)

Dojazd, bazy noclegowe i inne atrakcje

Do Göreme codziennie kursuje nocny autobus z Istambułu. Są też utrzymywane połączenia z innymi turystycznymi miejscami. Można też załapać się na wycieczki lokalnych operatorów, to popularny kierunek, więc nie powinno być problemu. Na miejscu trzeba jednak liczyć się z dużą ilością turystów. Niektórzy korzystają ze zwiedzania w balonach, co nadaje charakter okolicy. Zaś wczesnochrześcijańskie kościoły sprawiają, że poza zwykłymi globtroterami przyjeżdżają tu także pielgrzymi podążający za świętym Pawłem i pierwszymi chrześcijanami.

Goreme
Goreme

Gdyby ktoś szukał miejsc noclegowych stanowiących dobrą bazę wypadową po Kapadocji to są dwa. Nevsehir (tur. Nevşehir) z ciekawym muzeum, oraz Uçhisar słynące z skalnej cytadeli. Można na nią się wspiąć by podziwiać pobliskie wzniesienia. Minus jest taki, że Uçhisar niestety jest zauważalnie droższe.

Göreme
Göreme

Kapadocja to przepiękna, bardzo charakterystyczna część Turcji. Nie tak łatwo dostępna, ale z pewnością warta fatygi.

Słupy w Kapadocji
Słupy w Kapadocji

Na koniec jeszcze małe sprostowanie o „Gwiezdnych Wojnach”. Czasem można spotkać się z informacjami, iż kręcono tu „Nową nadzieję”. Nie kręcono. Poszukując lokacji scenografowie dotarli do Göreme, ale ostatecznie wybrali Tunezję. Natomiast kręcono tu ujęcia do tak zwanych „Tureckich Gwiezdnych Wojen”, czyli quasi-podróbki zawierającej sceny z oryginału.

Jeśli uważasz wpis za pomocny lub interesujący polub nas na Facebooku.

Szlak turecki
Kapadocja: Göreme ?
Share Button

Paihia i lasy namorzynowe

Miejsc turystycznych w Nowej Zelandii nie brakuje, jest w czym wybierać. Jednym z bardziej znanych ośrodków wypoczynkowych na Wyspie Północnej jest Zatoka Wysp, czyli Bay of Islands. Zaś największe miasto Zatoki to Paihia.

Plaża w Paihia
Plaża w Paihia

Paihia – zatoka wysp

Pierwszym Europejczykiem, który odwiedził to miejsce, był kapitan James Cook. To on nadał nazwę zatoce. Tu także wzniesiono pierwsze europejskie osady w Nowej Zelandii. Początkowo pomieszkiwali tu wielorybnicy, później też misjonarze. W 1845 toczyła się tu jedna z tak zwanych wojen maoryskich. Dokładniej wojna o maszt flagowy. Formalnie między Brytyjczykami a wojownikami Māori, w rzeczywistości jednak Korona Brytyjska wspierała tylko jednego z maoryskich wodzów w walce z innym. Tak więc miejsce to ma własne, historyczne korzenie, co nie jest częste w kraju Kiwi.

Las namorzynowy w Paihia
Las namorzynowy w Paihia

Paihia to najważniejsze miasto w Bay of Islands. Znajduje się na północy wyspy, dzięki ciepłym prądom morskim i klimatowi podzwrotnikowemu to doskonałe miejsce na wypoczynek. Dodatkowo plaża, zatoka z wyspami. Przybywają tu turyści zainteresowani tak wylegiwaniem się, jak żeglowaniem czy innymi wodnymi atrakcjami. Ponadto to słynne miejsce wśród wędkarzy. Wędkowanie w tym miejscu propagował amerykański pisarz Zane Grey, twórca literackiego westernu. Obecnie Paihia oferuje dużo więcej atrakcji turystycznych. W okolicy można pograć nawet w golfa.

Las w Paihia
Las w Paihia

Lasy namorzynowe w Paihia

Jednakże to nie wspaniała Zatoka Wysp nas tu przyciągnęła, a lasy namorzynowe, czyli jeden z rodzajów wiecznie zielonych lasów podzwrotnikowych. Namorzyny to grupa drzew, które doskonale radzą sobie rosnąć zanurzone w wodzie, słonej, słodkiej i często mieszanej. Porastają wybrzeża osłonięte od działania morskich fal, albo też koryta rzek czy jezior. Takich lasów na Północnej Wyspie jest wiele. Niektóre są stosunkowo małe, przypominają bardziej nasze szuwary, inne rozciągają się na dość dużym terenie.

Las namorzynowy w Paihia
Las namorzynowy w Paihia

W okolicy Paihia także znajduje się taki las. Można go zobaczyć wybierając się na wycieczkę kajakiem lub przejść leśną trasę. Tę zaczynamy od normalnego lasu, dopiero potem przechodzimy kładką między namorzynami. Ponieważ to okolica turystyczna, zadbano by przejście było interesujące.

Przeprawa przez wodę
Przeprawa przez wodę

Zaczynamy od bardziej „lądowego” lasu, co jest kojącym doświadczeniem. Na początek musimy przedostać się przez bramkę, która ma utrudnić wejście dzikim psom. Są znaki, że gdzieś na tym terenie żyje kiwi, ale w dzień nawet nie mamy co łudzić się, że zobaczymy te fascynujące ptaki. Niemniej jednak Nowozelandczycy robią wszystko, by chronić rdzenne gatunki. Tu to bardzo dobrze widać.

Paproć drzewiasta
Paproć drzewiasta

Nowa Zelandia to nie tylko gadzie skamieniałości jak hatteria, czy ptasie jak kiwi. To także niezwykłe rośliny. W lasach nowozelandzkich można natknąć się na paprocie drzewiaste. Rośliny te porastały ziemię kilkaset milionów lat temu, choćby w erze karbonu. Jako gatunek (w dodatku nie jeden) ostała się w Nowej Zelandii, można na nią natknąć się w lasach. Dorasta nawet do 25 metrów. Najbardziej znana paproć drzewiasta to Cyathea medullaris.

Namorzyny
Namorzyny

A sam spacer? Ciepło, różnorodność flory, powietrze nasycone zapachami późnej wiosny, nieznane nam dotąd ptasie śpiewy, czyli całe piękno Nowej Zelandii. Potem zaś główna atrakcja: namorzyny.

Młode namorzyny w wodzie
Młode namorzyny w wodzie

Wodospad Hararu

Trasa kończy się małym, acz widowiskowym wodospadem Hararu (Hararu Falls). Właściwie można ominąć cały szlak i przyjechać bezpośrednio na sam koniec. Zarówno tu, jak i na początku mamy parking. Szlak jest darmowy. Tyle że to co zdecydowanie jest tu najciekawsze przyrodniczo, przynajmniej dla nas, to właśnie namorzyny znajdujące się gdzieś w środku trasy. Niezależnie, którą stronę się wybierze, by dotrzeć do nich trzeba pokonać ze 2-3 kilometry.

Wodospad Haruru Falls
Wodospad Haruru Falls

Na namorzyny można natknąć się w kilku miejscach Nowej Zelandii. Myśmy wybrali tę okolicę właśnie ze względu na dobre opinie, jeśli chodzi o trasę pieszą. Z pewnością było to bardzo interesujące doświadczenie, zwłaszcza jako początek naszej nowozelandzkiej przygody.

Droga między namorzynami
Droga między namorzynami

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak nowozelandzki
Paihia
Share Button

U styku filmu i podróży