Archiwa tagu: jaskinia

Jaskinia Ali Sadr, najdłuższa wodna jaskinia

Jaskinia Ali Sadr (ang. Ali-Sadr, per. غار علی صدر) to największa wodna jaskinia na świecie, którą rocznie odwiedzają tysiące osób. Jak w przypadku perskiego bywa, tak i tu oczywiście mamy do dyspozycji inne wersje transkrypcji nazwy Ali Saadr albo Ali Saard. Na miejscu dla turystów udostępniona jest część z dość łatwym do przejścia fragmentem oraz pływaniem w łodziach. Ta atrakcja przyciąga tu duże tłumy Irańczyków, goście zagraniczni z krajów europejskich póki co są rzadkimi bywalcami. Tym bardziej budzą zainteresowanie, ale z drugiej strony to Iran, więc tu ciągle ktoś chce z nami porozmawiać.

Ali-Sadr
Ali-Sadr

Podziemne jeziora w Ali Sadr

Ali Sadr to jaskinia z największym na świecie kompleksem podziemnych jezior i w ogóle jedną z największych jaskiń na świecie (jakiś czas temu uznawano ją za trzecią). Liczy sobie przynajmniej 14 kilometrów długości, przy czym do zwiedzania łodzią i częściowo pieszo dostępne są 4 kilometry. Największa sala liczy sobie 100 metrów długości, 50 szerokości i do 40 metrów wysokości. Woda w jeziorze pochodzi przede wszystkim z opadów deszczu, więc jej poziom się waha w zależności od ich ilości czy pory roku. Na ścianach widać, do jakiej wysokości stoi niekiedy woda. To też powoduje, że trasa musi czasem być trochę modyfikowana. W niektórych miejscach na gładkiej i wyrównanej podłodze musiano postawić metalowy pomost, by zwiedzający mogli przejść suchą stopą.

Formacje skalne
Formacje skalne

We wnętrzu panuje stała temperatura wynosząca około 12 stopni Celsjusza – można więc zmarznąć w Iranie, nawet w środku lata. Stąd zresztą jej nazwa: Ali Saadr w farsi oznacza „zimna”. Dlatego warto wziąć ze sobą coś ciepłego, kurtkę czy sweter. Trzeba też pamiętać, że wchodząc do jaskini dostaniemy kapok, który także należy nosić na sobie. Koniecznie, gdy pływamy. Zresztą wewnątrz bywa mokro, w jednych miejscach kapie woda z góry, inne bywają tymczasowo zalane. Wówczas jeśli wody nie ma zbyt wiele, jak pisaliśmy wcześniej, chodzi się po ustawionych kładkach. Trasa jest świetnie oznaczona, więc nie w sposób się tu zgubić.

Kolorowe oświetlenie jaskini Ali Sadr (Iran)
Kolorowe oświetlenie jaskini Ali Sadr (Iran)

Powstanie jaskiń

Jaskinie te powstały w okresie jurajskim, a więc 190 – 136 milionów lat temu. Dowody archeologiczne świadczą o tym, że podziemne korytarze były schronieniem dla ludzi już 12 tysięcy lat temu, zaś znalezione inskrypcje zdradzają, że jeszcze w czasach Dariusza I (521 – 485 r. p.n.e.) ludzie znali Ali-Sadr. Używano jej też także jako schronienia w czasach Safawidów (od XVI do lat 30. XVIII wieku). Potem wiedza o podziemnym jeziorze zginęła i ponownie została odkryta dla ludzkości w 1963 roku, gdy lokalny pasterz zaalarmował irańskich grotołazów o znalezionym wejściu do jaskini. Zaczęła się eksploracja komnat i korytarzy, a miejscowi zaczęli łodziami obwozić zaciekawionych turystów po podziemnym jeziorze. Już w dekadę po odkryciu Ali-Sadr zaczął się normalny ruch turystyczny.

Formacje skalne
Formacje skalne

Zwiedzanie Ali Sadr

Wejście do podziemi znajduje się w zboczu wzgórza Sari Ghiyeh (farsi: Żółta Skała), w którym kryją się jeszcze jaskinie Sarab i Soubashi, niewykluczone, że połączone z Ali Sadr. Obecnie jest to jedna z głównych atrakcji Iranu, a jej niewielka odległość od Hamadanu (około 75 kilometrów) sprawia, że jest też chętnie odwiedzana przez zagranicznych turystów. Zagranicznych, to znaczy Afgańczyków, Irakijczyków, Azerów, rzadziej Europejczyków.
Zwiedzanie obejmowało spacer przygotowanymi ścieżkami i rejs łodziami z przewodnikiem. I chociaż ten nie mówił po angielsku, miłe panie tłumaczyły dla nas niektóre z historii.

Jaskinia Ali-Sadr
Jaskinia Ali-Sadr

Samo zwiedzanie jaskini nie powinno zająć więcej niż dwie godziny. W wielu miejscach chodzi się samodzielnie własnym tempem, ale kilka razy trzeba przesiąść się na łódki. Oczywiście ilość zależy od wybranej i udostępnionej trasy (to się trochę zmienia). Łodzie są połączone ze sobą linkami, najczęściej prowadzone przez rower wodny z przewodnikiem. Czasem może wybrać sobie pomocnika. Na pewnym etapie zwiedzania po wyjściu z jednej łodzi, wszystkich zatrzymał przewodnik. Zebrał większą grupę i poprowadził ją do następnej przystani przy okazji opowiadając. Była to sala, która miesiąc wcześniej została zalana prawie pod sam strop, więc pokazywał też ślady wody.

Korytarze do zwiedzania
Korytarze do zwiedzania

Jak dostać się do Ali Sadr

Dojazd do Ali Sadr najwygodniejszy jest z Hamadanu. Wówczas można posiłkować się busem (terminal autobusowy Sefid Abi), ale wtedy liczmy się z tym, że to będzie całodniowy wypad, ze względu także na dopasowanie się do transportu. Jeśli pojedziemy taksówką czy samochodem, wówczas czas przejazdu się skróci. To jest koło godziny jazdy od Hamadanu. Zaś sama jaskinia z pewnością jest jedną ciekawszych atrakcji przyrodniczych Iranu. Piękna i robi fenomenalne wrażenie.

Największe podziemne jezioro na świecie (jaskinia Ali-Sadr, Iran)
Największe podziemne jezioro na świecie (jaskinia Ali-Sadr, Iran)
Jaskinia Ali-Sadr w Iranie
Jaskinia Ali-Sadr w Iranie

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak irański
Jaskinia Ali Sadr

Jaskinia niedźwiedzia i kopalnie uranu w Kletnie

Uchodzi za najpiękniejszą jaskinię w Polsce. Nie bez powodu, jaskinia niedźwiedzia faktycznie zachwyca. Znajduje się w Kletnie tuż pod masywem Śnieżnika. To idealne miejsce na weekendowy wypad, można zarówno zwiedzić jaskinię, górę, jak i w razie niepogody nieczynne kopalnie uranu.

Jaskinia niedźwiedzia znajduje się na początku szlaku na Śnieżnik
Jaskinia niedźwiedzia znajduje się na początku szlaku na Śnieżnik

Uran, Kletno i odkrycie jaskini niedźwiedziej

Kletno słynęło z kopalni uranu, ale wydobywano tu także marmur. 14 października 1966 roku szukając miejsc na kolejne wyrobiska odsłonięto przypadkiem wejście do jaskini. Znaleziono tam kości ssaków (stąd też nazwa jaskinia niedźwiedzia) i powoli zaczęto odkrywanie tej olbrzymiej jaskini. Zwiedzającym udostępniono ją w 1983 roku. W 1977 wokół jaskini założono rezerwat, który chroni tak tutejszy las jak i jaskinię.

Wystawa kości zwierząt w jaskini
Wystawa kości zwierząt w jaskini

Jaskinia niedźwiedzia: zwiedzanie

Jaskinia niedźwiedzia znana jest z przepięknych nacieków mineralnych (stalaktytów, stalagmitów i wielu innych form). Powietrze jest tu raczej suche, wewnątrz mamy temperaturę około 6 stopni Celsjusza. Trasę zwiedza się z przewodnikiem. Oprócz podstawowej jest też obecnie dostępna trasa ekstremalna, gdzie wchodzą już bardzo małe grupy. Trasa podstawowa jest przygotowana pod turystów, mamy tu dość dobrze wyrównany chodnik. Nie ma też ciasnych szczelin, całość zaś jest dość dobrze oświetlona. Dzięki tym zabiegom jaskinię mogą także zwiedzać osoby niepełnosprawne.

Jaskinia niedźwiedzia
Jaskinia niedźwiedzia

Do samej jaskini nie można podjechać, ale w Kletnie nieopodal Muzeum Ziemi znajduje się płatny parking. Stamtąd do jaskini idzie się jakieś 20 minut, acz trasę tą można pokonać meleksem (za dodatkową opłatą). Wstęp do jaskini zwłaszcza w sezonie może być dość problematyczny, zwłaszcza tak z biegu. Lepiej kupić bilety przez Internet (JaskiniaNiedzwiedzia.pl) na kilka tygodni wcześniej. Pogoda nie odgrywa tu roli.

Stalaktyty
Stalaktyty

Kopalnia uranu w Kletnie

Z jaskini wiedzie droga na Śnieżnik. Z parkingu zaś można się przejść także do dawnej kopalni uranu. Tu wejście także jest z przewodnikiem, również raczej dostosowane dla osób niepełnosprawnych, a przy tym bilety można kupić po przyjeździe (choć nie obsługują terminali, trzeba mieć gotówkę).

Formacje skalne w jaskini
Formacje skalne w jaskini

Kopalnia jest już zdecydowanie innego typu atrakcją, więcej tu wstawek historycznych. Złoża uranu były przede wszystkim eksplorowane po II wojnie światowej przez Związek Radziecki. Polsce, choć to były jej ziemie, nie pozwolono nawet na kontrolę. Górnicy byli w dużej mierze przymusowi. Zresztą długość ich życia była stosunkowo krótka. I to wcale nie przez promieniowanie, a przede wszystkim przez pyły i koszmarne warunki pracy. Ile uranu tu wydobyto, można jedynie zgadywać. Sowieci skrzętnie ukrywali tę informację, a to co wykopali, zabrali ze sobą.

Korytarz w kopalni uranu
Korytarz w kopalni uranu

Wewnątrz dziś można zobaczyć nawet bryłkę uranu. Przy dobrze nastawionym przewodniku można nawet ją dotknąć i potrzymać w ręce. Jak pisaliśmy przy okazji Hiroszimy czy Czarnobyla, promieniowanie zdrowe może nie jest, ale też w małych dawkach nie jest zabójcze czy szkodliwe jak to czasem się przedstawia. Bardziej szkodliwy jest całkowity brak promieniowania. Tak więc dla odwiedzających to bezpieczne miejsce. Można też podziwiać specyficzną zastawę wykonaną z tutejszych złóż. Poza uranem występują tu też inne minerały.

Kopalnia uranu w Kletnie
Kopalnia uranu w Kletnie

W Kletnie nieopodal kopalni raz w roku są organizowane Mistrzostwa w Poszukiwaniu Minerałów. Wtedy jednak wszystko odbywa się na zewnątrz, na hałdzie z kamieniami. Nie szuka się ich w kopalni.

Świecąca zastawa (Kopalnia uranu w Kletnie)
Świecąca zastawa (Kopalnia uranu w Kletnie)

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak polski
Jaskinia niedźwiedzi

Jama Baredine i odmieńce jaskiniowe

Istria to ciekawy geologicznie region. Dzieli się na Istrię Białą, Szarą i Czerwoną. Nazwy części regionów pochodzą od koloru skał i ziemi: Istria Biała to głównie wapienie, Istria Szara to flisz (szarawa skała terygeniczna, niekiedy o zielonkawym lub żółtawym odcieniu), zaś Istria Czerwona to rejon posiadający glebę o wyraźnie czerwonym zabarwieniu, bogatym w tlenek żelaza. Istria Biała tworzona przez skały wapienne jest bogata w twory krasowe, do których należą jaskinie. Jest ich tutaj około tysiąca! Jaskinia Baredine (chor. Baredine Jama-Grotta) jest jedną z nich, znajduje się jakieś 30 kilometrów od miasta Poreč.

Stalaktyty w jamie Baredine
Stalaktyty w jamie Baredine

Jama Baredine informacje podstawowe

Jaskinia Baredine znana jest od starożytności, ale dokładnie zbadano ją dopiero na początku XX wieku. Z uwagi na piękno tutejszych form, czyli nacieków – stalaktytów i stalagmitów, w latach 80. została ogłoszona pomnikiem przyrody. Zwiedzać ją można od 1995 roku.

Kamień podświetlony przez przewodnika
Kamień podświetlony przez przewodnika

Jaskinia jest głęboka na ponad 130 metrów, ale turystom udostępniono tylko 60 metrów. Zejście jest dobrze przygotowane: są schody, poręcze i oświetlenie. Przede wszystkim zejście jest możliwe tylko z przewodnikiem. Spacer trwa około 40 minut. Warto jednak wziąć pod uwagę, że jaskinia nie jest w pełni przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Raczej pod rodziny z dziećmi. Przewodnik poza informacjami geologicznymi pokazuje też różne nacieki. Część z nich ma poważniejsze nazwy, jak Krzywa Wieża z Pizy, cześć jednak ma wywołać uśmiech u najmłodszych.

Jaskinia Baredine
Jaskinia Baredine

Odmieńce jaskiniowe

W jaskiniach Gór Dynarskich żyje endemiczny odmieniec jaskiniowy (Proteus anguinus). Niezbyt piękny płaz ogoniasty, pozbawiony oczu. Grota Baredine składa się z pięciu komnat i jeziora zamieszkanego przez odmieńce. Można je spotkać nie tylko w tej jaskini. Tu w części udostępnionej turystom trzyma się pojedyncze osobniki, by mieli oni okazję je zobaczyć.

Odmieniec jaskiniowy
Odmieniec jaskiniowy
Cześć nieudostępniona
Cześć nieudostępniona

Jaskinia Baredine: Dojazd i zwiedzanie

Jaskinia jest głębsza niż udostępniony fragment. Niżej schodzą głównie speleolodzy, wymaga to już wprawy. Tam też występuje więcej odmieńców. Oprócz jaskini w kompleksie znajduje się parking, mały bar, a także powstaje obiekt muzealny ukazujący owady i inne zwierzęta jaskiń. Podczas naszej wizyty wciąż było to jeszcze w powijakach.

Jama Baredine
Jama Baredine

Godziny otwarcia i ceny biletów warto sprawdzić na stronie: http://www.baredine.com/.

Zwiedzanie jaskini
Zwiedzanie jaskini i podziemne jezioro

Dojazd do jaskini jest dość przyzwoicie oznaczony. Znajduje się ona we wsi Nova Vas. Poza grotą w okolicy jest jeszcze kilka skansenów i innych atrakcji.

Formacje jaskiniowe
Formacje jaskiniowe

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak chorwacki
Jaskinia Baredine

Wąwóz Topolia i skalna świątynia Agia Sophia na Krecie

Będąc na Krecie koniecznie chcieliśmy zobaczyć któryś z tamtejszych wąwozów. Oczywiście padło na największy, czyli Samarię. Tam spędziliśmy praktycznie cały dzień. Ale po drodze z Balos zaliczyliśmy jeszcze jeden wąwóz – Topolię, między miejscowościami Topolia i Kutsamatados, łącząc go z wykutą w jaskini świątynią Agia Sophia. Jak się okazało, to miejsce, które przyciąga wiele wycieczek z Polski.

Droga przez wąwóz Topolia
Droga przez wąwóz Topolia

Wąwóz Topolia: Dojazd

Duże wrażenie robi już sam przejazd krętymi drogami wzdłuż wąwozu Topolia. Wąwóz oczywiście najlepiej zwiedzać z dołu. Z różnych przyczyn (tak czas, jak i chęci oglądania różnych rzecz), oglądaliśmy go z góry, zatrzymując się na punktach widokowych. Zresztą był on niejako dodatkową atrakcją.

Agia Sophia (Wąwóz Topolia
Agia Sophia (Wąwóz Topolia

Jaskinia Agia Sophia

Główna to jaskinia Agia Sophia, czyli Bożej Mądrości. Znajduje się tutaj kapliczka o tej samej nazwie. Niewielka, ale robiąca bardzo pozytywne wrażenie.

Jaskinia Agia Sophia
Jaskinia Agia Sophia

Już w czasach neolitycznych ta obszerna pełna nacieków skalnych jaskinia była miejscem kultu. Nazwa Agia Sophia może być nawiązaniem do bazyliki Hagia Sophia w Konstantynopolu (obecnie Istambuł), skąd mają pochodzić ikony przywiezione tutaj po poddaniu Konstantynopola Turkom Osmańskim.

Ołtarz Agia Sophia
Ołtarz Agia Sophia

Mitologiczne aspekty wąwozu Topolia

Jest to miejsce intrygujące, z którym wiążą się ciekawe legendy, a jaskinie pozostają niezbadane do końca.

Jaskinia Agia Sophia w wąwozie Topolia
Jaskinia Agia Sophia w wąwozie Topolia

Jedna z legend mówi o dwóch mnichach, którzy ukrywali się tutaj podczas okupacji weneckiej. W rozpaczliwym geście, dla zdobycia przychylności okupanta względem miejscowej ludności, ci dwaj mnisi poświęcili swoje życia i polecili przesłać władzom weneckim swoje głowy. Dwa bezgłowe szkielety znaleziono pochowane w jaskini.

Agia Sophia
Agia Sophia

Oczywiście są też wcześniejsze mity związane z tym miejscem, nie tyle jaskinią, co całą okolicą. Podobno razem z nimfami i elfami mieszkała tu bogini Britomartis, córka Zeusa. Co ciekawe bogini urodziła się w innym wąwozie, czyli wspomnianej Samarii. Wpadła w oko królowi Minosowi, który postanowił uczynić z niej swoją kochankę, a ta uciekając przed nim rzuciła się w morze. Zaś w samej Topolii nie raz odpoczywał Talos, uczeń i siostrzeniec słynnego mitycznego Kreteńczka – Dedala, twórcy labiryntu w Knossos i ojca Ikara.

Wąwóz Topolia (Kreta, Grecja)
Wąwóz Topolia (Kreta, Grecja)

Zwiedzanie Agii Sophii

Kościół/jaskinia jest otwarta codziennie, a wstęp bezpłatny. Agia Sophia funkcjonuje jako miejsce kultu, ale uroczystości odprawia się tylko dwa razy w roku: na Wielkanoc i Boże Narodzenie. Przy wejściu zbierają cegiełki na naprawy. Jest też zajazd, no i wielu turystów z Polski, więc obsługa zdążyła załapać już parę słów.

Wąwóz Topolia
Wąwóz Topolia

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak grecki
Topolia

Dambulla, Złota Świątynia albo jaskiniowa świątynia

Sri Lanka to przede wszystkim przyroda i religia. Jednym z ważniejszych miejsc według drugiego kryterium jest Złota Świątyni w Dambulli, nazywana też Dambulla Temple Cave albo Rock Temple. Jest to obiekt z listy UNESCO (wpis w 1991 roku).

Złota Świątynia w Dambulla z wielkim Buddą
Złota Świątynia w Dambulla z wielkim Buddą

Dambulla i Złota Świątynia

Złota Świątynia to największy i najlepiej zachowany kompleks świątyń jaskiniowych na Sri Lance. Łącznie na obszarze 2100 metrów kwadratowych w ponad 80-ciu jaskiniach są 153 (inne źródła podają 157) figury Buddy, trzech królów lankijskich i cztery hinduskie bóstwa. Przeważnie zwiedza się pięć największych i najważniejszych grot, znajdujących się w Złotej Świątyni. Kompleks z założenia przypomina trochę chińskie Longmen, ale choć zamysł podobny, skala i wygląd są zdecydowanie inne. Zwłaszcza, że na Cejlonie faktycznie wchodzi się do grot.

Groty z Buddami w Dambulla
Groty z Buddami w Dambulla
Dagoba (stupa) przed głównym wejściem
Dagoba (stupa) przed głównym wejściem

Groty w Dambulla

Kompleks świątynny składa się z pięciu grot. Z tego trzy są duże i znaczące. Dewadżara Wihara (Świątynia Króla-Boga), Maharadża Wihara (Świątynia Wielkiego Króla), Maha Alut Wihara (Wielka Nowa Świątynia). Dwie pozostałe, w tym Paschima Viharaya (Świątynia Zachodnia) i Dewana Alut Viharaya (Druga Nowa Świątynia) są mniejsze, acz też przyciągają turystów. Na zewnątrz pod skałą jest zbudowane wejście do grot, więc ma się wrażenie, że to kolejne pomieszczenia.

Leżący Budda
Leżący Budda

Groty zachwycają, są bardzo różnorodne. Zobaczymy tu zarówno freski, jak i leżącego Buddę, posągi królów, małe stupy i mnóstwo Buddów. Na zewnątrz jest też drzewo Bodhi, czyli figowiec pagodowy (łac. ficus religiosa), które rośnie praktycznie przy każdej świątyni na Sri Lance.

Posąg Buddy
Posąg Buddy

Historia grot

Historia osiedlenia wokół okolicznej skały – sięgającej 160 metrów ponad otoczenie – zaczyna się w czasach prehistorycznych. Nieopodal kompleksu świątynnego, w Ibbankatuwa, są dostępne do zwiedzania megalityczne grobowce sprzed 2700 lat. Natomiast pierwsze świątynie buddyjskie w jaskiniach Dambulli datuje się na trzeci i drugi wiek przed naszą erą.

Kompleks Złotej Świątyni w Dambulla (wejście do grot)
Kompleks Złotej Świątyni w Dambulla (wejście do grot)

Tradycyjnie przyjmuje się, że klasztor w jaskiniach założył król Anuradhapury w I wieku p.n.e., Valagamba, który 15 lat przebywał na wygnaniu, gdy królestwo zajęli tamilscy najeźdźcy. Po przepędzeniu wrogów i powrocie na tron, ufundował w Dambulli klasztor w ramach dziękczynienia. Do XII wieku Dambulla stała się ważnym ośrodkiem religijnym, zwłaszcza dzięki szczególnie hojnym dotacjom króla Nissaka Malla z Polonnaruwy. Klasztor przeżył oba – i kolejne – królestwa, nie dając się zapomnieć. Jedna z ważniejszych renowacji i rozbudów miała miejsce w XVIII wieku, została przeprowadzona na zlecenia króla Królestwa Kandy. Freski z tego okresu stanowią 80% zachowanych malowideł ściennych.

Freski w jaskini
Freski w jaskini

Groty Złotej Świątyni wewnątrz są naprawdę spektakularne: naturalne sklepienia zostały ozdobione malowidłami, a przestrzeń groty zajmują rzeźby Buddy, lankijskich królów i bóstw oraz bodhisattów (osób, które są na drodze do osiągnięcia stanu oświecenia). Przenikliwy pisk wewnątrz grot to straszak na nietoperze, które chętnie by się osiedliły w jaskiniach.

Jaskinie w Dambulla
Jaskinie w Dambulla
Posągi przy Złotej Świątyni
Posągi przy Złotej Świątyni

Świątynia w Dambulla obecnie

Dambulla Rock Cave to nadal gorący punkt na trasie buddyjskich pielgrzymek, a przed jednym z dwóch wejść do kompleksu znajduje się duże muzeum buddyzmu. Muzeum z zewnątrz wygląda dość dziwnie, nad nim zaś wznosi się Wielki Posąg Złotego Buddy. To stosunkowo nowy nabytek. Jego budowę zaczęto w 1998, skończono w 2001. To największy Budda w tej pozycji na świecie. Zarówno muzeum jak i ten posąg powstały dzięki japońskim dotacjom. Można jednak odnieść wrażenie, że nie tylko nie pasują do zabytkowej części, ale wręcz szpecą, acz to nasze odczucie.

Dagoba wewnątrz jaskini
Dagoba wewnątrz jaskini

Do kompleksu są dwa wejścia. Jedno od strony muzeum, drugie znajduje się po przeciwnej stronie kompleksu. Do grot trzeba się trochę wspiąć. Warto zwrócić uwagę na ciekawe widoki: wszędzie dżungla. Przy dobrych warunkach widać stąd Sigiriję. Przed wejściem do grot musimy ściągnąć buty (a pilnujący chcą za to dodatkowe pieniądze). Warto też zwrócić uwagę, że po obiekcie hasają małpy. Natomiast kupując bilet koniecznie trzeba rozeznać się wcześniej w rodzajach. Można zarówno kupić bilet bez muzeum jak i z muzeum. No i oczywiście dochodzą ewentualni przewodnicy, jeśli ktoś ich potrzebuje. Obiekt duży nie jest, trudno się zgubić, więc można próbować bez nich.

Posągi w jaskini (Dambulla)
Posągi w jaskini (Dambulla)

Przed muzeum znajduje się jeszcze jedna świątynia, tym razem hinduistyczna. A obok niej mamy piękną, złotą dagobę. Zaś po drodze między muzeum, a grotami napotkamy się na wielu handlarzy.

Wejście do grot w Dambulla
Wejście do grot w Dambulla

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak lankijski
Dambulla
Szlak religijny
Dambulla