Archiwa tagu: Gwiezdne Wojny

Atol Laamu, rajski resort na Scarif (Malediwy i „Łotr 1”)

Na Malediwach spędziliśmy dwa dni na wyspie Gan w atolu Laamu (ang. Laamu Atoll), którego oficjalna nazwa brzmi Haddhunmath. Lotnisko znajduje się na niezamieszkanej wyspie Kadhdhoo, gdzie lądują lokalne malediwskie linie. Atol Laamu przyciągnął nas ze względu na dwie rzeczy. Po pierwsze nie są to do końca resortowe Malediwy (przynajmniej na razie), czyli bardziej lokalne (niestety z dobrodziejstwem inwentarza). Po drugie to właśnie tu kręcono film „Gwiezdne Wojny. Historie. Łotr 1” i planetę Scarif, a przynajmniej jej część.

Baresdhoo, Atol Laamu, Malediwy
Baresdhoo, Atol Laamu, Malediwy

Atol Laamu i Malediwy

Republika Malediwów to państwo wyspiarskie, położone na archipelagu wysp Malediwy na Oceanie Indyjskim, jakieś 500 kilometrów na południowy zachód od Indii. Kraj ten składa się z około 1300 wysp koralowych, które tworzą 26 naturalnych atoli. Są one pochodzenia wulkanicznego – tutaj znajduje się grzbiet podmorskiego pasma wulkanicznego Chagos-Laccadive, od dawna nieaktywnego

„Łotr 1” bitwa o Scarif (lokacja: Malediwy, atol Laamu)
„Łotr 1” bitwa o Scarif (lokacja: Malediwy, atol Laamu)

Słowo „atol” to określenie wyspy utworzonej przez warstwy koralowców wokół centralnej depresji, czyli laguny, która jest zamknięta lub połączona z morzem. Aby powstał atol, najpierw na wodach oceanicznych powstaje wyspa wulkaniczna. Przy sprzyjających warunkach płytkie, ciepłe wody przybrzeżne zaczynają zasiedlać koralowce. Jednocześnie na skutek ruchów tektonicznych, stożek wulkanu stopniowo się zapada. Dzieje się to powoli, a działalność wulkaniczna ustaje, więc koralowce nie niepokojone narastają kolejnymi warstwami – ich grubość może sięgać nawet kilku kilometrów ponad skałę wulkaniczną.

Stożek zapada się całkowicie pod wodę, a dzięki erozji tworzy się piasek, który osadzany na wewnętrznej stronie laguny tworzy szerokie plaże i osadza się na zwapnionych koralowcach. Powstałe wyspy z czasem porastają rośliny. Te z kolei obumierając, budują warstwy gleby zdatne do zasiedlenia przed kolejne gatunki flory. Wody wewnętrzne atolu, czyli laguna, są płytkie i przez to cieplejsze od głębokich wód zewnętrznych.

Plaże na Malediwach (Atol Laamu)
Plaże na Malediwach (Atol Laamu)

Plaże i rafa koralowa na Laamu

Atole występują prawie wyłącznie na wodach Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku, niewiele jest ich na Atlantyku. Największe atole tworzą archipelag Malediwów. Słowo „atol” pochodzi z języka divehi, który jest używany na Malediwach. Upowszechnił je Karol Darwin przy okazji opisywania sposobu powstawania tych formacji geologicznych.

Plaża na wyspie Baresdhoo
Plaża na wyspie Baresdhoo

Jak wspomnieliśmy, atole powstają dzięki kolejnym warstwom koralowców, które tworzą same wyspy. Nie powinno więc dziwić, że rafa koralowa jest jedną z atrakcji dla nurków. Niestety w miejscu, w którym byliśmy, ta rafa była w dużej mierze martwa i zniszczona. Nie wiemy, jak jest w reszcie wyspiarskiego kraju. Choć ogólnie nurkowie porównujący te rafy z Morzem Czerwonym (Hurgada czy Ejlat) raczej są nimi rozczarowani.

Malediwska rafa, atol Laamu
Malediwska rafa, atol Laamu

Atol Laamu (Malediwy) śladem „Łotra 1”

Nasz hotel (Nazaki Residences) nie był typowy dla katalogu wczasów all inclusive na Malediwach, ale oferował jedną rzecz, która zdecydowała o takim, a nie innym wyborze – wycieczka śladami filmu „Rogue One – A Star Wars Story”. Wystarczyło. Sceny do filmu „Łotr 1” na Malediwach kręcono w 2015 roku na przełomie pory suchej i deszczowej. Nagrywano tutaj sceny finałowej bitwy na imperialnej planecie Scarif. Ujęcia do filmu kręcono na kilku wyspach w atolu Laamu (Gan i Baresdhoo). Ta pierwsza była bazą, tu też kręcono wiele scen z powietrza. Druga – która jest częścią naszej wycieczki – była dobrym miejscem do kręcenia scen bitewnych.

„Łotr 1”, sceny w dżungli kręcono na wyspie Baresdhoo na Malediwach
„Łotr 1”, sceny w dżungli kręcono na wyspie Baresdhoo na Malediwach

Warto jednak pamiętać, że więcej z nich, bardziej wymagających, kręcono w Wielkiej Brytanii w bazie RAF Bovingdon. Zabawne, że to samo miejsce „zagrały” kraje o tak skrajnie odmiennym klimacie. Tu jedna uwaga, gdy tam lecieliśmy tylko Nazaki się reklamowało taką wycieczką, stąd wybór padł na nich. Niestety mówiąc delikatnie zrobili to na odwal się.

Dżungla na wyspie Baresdhoo
Dżungla na wyspie Baresdhoo

Kręcenie „Łotra 1”

Zdjęcia na Malediwach zaczęto w grudniu 2015 roku, a więc dopiero na początku sezonu turystycznego. W bazie lotniczej Bovingdon kręcono już od sierpnia, więc Malediwy w „Łotrze 1” to tak naprawdę tylko dodatki. Chcąc nie chcąc, z kalendarza wynika wprost, że większość ujęć powstało w Wielkiej Brytanii.

Atol Laamu, Malediwy
Atol Laamu, Malediwy

Z głównej obsady na Malediwach byli obecni Felicity Jones (Jyn Erso), Alan Tudyk (K-3S0) i Diego Luna (Cassian Andor). Statystami byli żołnierze malediwskiej armii, nie bardzo mający pojęcie, w czym biorą udział (no oprócz tego, że w jakimś filmie). To mniej więcej oddaje wiedzę tutejszej ludności o „Gwiezdnych Wojnach”. Warto dodać, że Tudyk pływał sobie po oceanie i próbował dotknąć rekina wielorybiego. My próbowaliśmy dotknąć płaszczki.

Miejsce budowy przyszłego hotelu
Miejsce budowy przyszłego hotelu

Główne zdjęcia na Baresdhoo powstały na południowym krańcu wyspy. Ze Scarif tak naprawdę niewiele zostało. Niedawny plan filmowy został zaorany pod budowę nowego hotelu. Takie zmiany tutaj zachodzą niestety szybko. Udało się za to złapać klimat imperialnej planety i trochę widoków. Zdjęcia kręcono też na innych wysepkach atolu, acz w większości nie znalazły się one w finalnym filmie. Pierwsza z nich to Holhurahaa (zwana czasem Huraa, choć to może być mylące, bo właściwa Huraa znajduje się blisko Male) i towarzysząca jej Kudarah. Tu między innymi powstało słynne zdjęcie promocyjne ze szturmowcami brodzącymi po wodzie. Druga to Kudafushi, gdzie nagrywano końcówkę filmu, zainspirowała też plakaty filmowe.

Płaszczka
Płaszczka

Atol Laamu: Wycieczka na lokacje

Nasz przewodnik z hotelu (i przyuczający się do tej roli Lankijczyk) wskazał nam miejsca, gdzie mniej więcej byli filmowcy, ale nie potrafił powiedzieć nic więcej. Właściwie to miejsce, gdzie był rozbity obóz, zresztą trudno na tej małej wysepce znaleźć inny, bardziej dogodny punkt. Przewodnik nie miał także przygotowanych kadrów z filmu do porównania, wiedział tylko, że tu kręcono gdzieś jakiś film. „Wycieczka na Scarif” okazała się raczej chwytem marketingowym – skutecznym w naszym przypadku – niż przemyślaną wycieczką. I tak lepsze to niż nic.

Plaża na Malediwach
Plaża na Malediwach

Wiąże się to wprost z tym, że na jednej z wysp w atolu, czyli na Baresdhoo, kręcono „Gwiezdne Wojny”. Ten hotel to podchwycił. Okazało się, że można w ten sposób się rozreklamować, więc lądujemy na tej wyspie. I tu uwaga praktyczna: jeśli ktoś będzie wybierał się na Laamu, nie musi wybierać resortu, który oferuję wycieczkę śladami „Gwiezdnych Wojen”, wystarczy dopytać, czy wylądują na Baresdhoo. Praktycznie każdy oferuje pływanie z lądowaniem na jednej z wysp atolu, więc można spokojnie wskazać tą konkretną. Obecnie wiemy, że inne hotele, w tym Six Senses Laamu nie tylko mogą taki wyjazd zorganizować, ale jednocześnie poważniej do niego podchodzą. Jeśli nawet nie mają takiej wycieczki w ramach oferty, przed rezerwacją warto dopytać. Dla porównania wycieczka w Dubrowniku to coś co można polecić fanom, w tym wypadku sugerujemy spróbować szczęścia u konkurencji lub wynająć łódź z przewodnikiem i uzgodnić listę wysp zamiast dodatkowych aktywności.

Scarif w „Łotrze 1”
Scarif w „Łotrze 1”

Wycieczka śladami „Gwiezdnych Wojen” na Malediwach to tylko część większego planu zwiedzania, albo raczej na odwrót, dodatek do standardowego pakietu – island hopping. Podobne wycieczki (bez lądowania na wyspie z „Łotra 1”) występują także na innych atolach. To standardowa wyprawa, a podczas trwającego kilka godzin wypadu mamy możliwość zanurkować na rafie koralowej (snoorkling) i eksplorować niewielką wysepkę atolu Laamu, gdzie czeka nas lunch. Można też łowić ryby, z których dostaniemy posiłek. Nasi organizatorzy robili mnóstwo tego typu wycieczek, różnica polegała więc na doborze wysp, niczym innym.

Oryginalna roślinność
Oryginalna roślinność

Nasi przewodnicy nałowili ryby na żyłkę – samo łowienie też miało być atrakcją, ale podziękowaliśmy. Potem ryba wylądowała na ognisku i póki myszkowaliśmy po wysepce, został przygotowany dla nas obiad (no, dla mięsożernej części nas). Do popicia woda ze świeżo zerwanego kokosa.

Lokalna roślinność
Lokalna roślinność

Malediwy, czy to ekologiczny raj?

Przyjechaliśmy na rajskie wyspy z wiedzą o proekologicznym nastawieniu rządu. I jak to wyglądało w praktyce? Poza Baresdhoo wylądowaliśmy też na wyspie Gasfinolhu, gdzie mieliśmy lunch oraz nieprzyjemność pochodzenia po plaży niczyjej. Czyli niesprzątanej. O ile jeszcze jedna wyspa, cóż smuci, ale to trochę za mało, by ocenić całość, po wycieczce postanowiliśmy się przejść przez wyspę Gan.

Dżungla na bezludnej wyspie (Malediwy, Atol Laamu)
Dżungla na bezludnej wyspie (Malediwy, Atol Laamu)

Widzieliśmy całe sterty śmieci na plażach, na poboczu drogi, dzikie wysypisko na wolnej działce, no i śmieci walające się za każdym płotem. Posprzątane jedynie tereny należące do hoteli. Turysta, który przyjedzie do hotelu resortowego nic z tego nie zobaczy, ale poza hotelami jest dramat. Ogranicza się użycia foliowych torebek, wprowadza opłaty recyklingowe, zakazuje używania plastikowych sztućców i patyczków do uszu w krajach Unii Europejskiej. Działanie z pewnością i słuszne, ale to nie plastikowe butelki i piankowe japonki z krajów Unii lądują w Oceanie Indyjskim. Większość ze śmieci, które trafiają do oceanów, spływa rzekami Azji i Afryki, a tam nie ma limitów na tworzywa sztuczne. Lokalni mieszkańcy niestety dokładają tu swoje.

Krab na Malediwach
Krab na Malediwach

Plaże wysp w atolu Laamu są zawalone śmieciami, głównie tworzywami sztucznymi. Jesteś na wczasach na Malediwach, rajskie wyspy i te sprawy. Pływasz łódką po atolu, grillujesz świeżo złowioną rybę. I nawet nie masz ochoty spacerować po plaży, bo pełno na niej śmieci! Zdecydowana większość tego to produkcja własna, bo atole są dość zamknięte. Zrobiło to na nas bardzo, ale to naprawdę bardzo złe wrażenie. Odczucie estetyki to jedno, ale strach pomyśleć o biednych morskich stworzeniach, które to zjadają, zaplątują się w foliowe siatki i linki.

Plaża i wyrzucone śmieci
Plaża i wyrzucone śmieci

Wyspa Gan na atolu Laamu

Sama wyspa Gan także nie robi pozytywnego wrażenia. Dróg jest stosunkowo niewiele (w sumie na całym Malediwach jest ich 88 km). Na Gan mamy auta, skutery i motocykle z konwencjonalnymi silnikami spalinowymi i pustkę. Tak naprawdę poza hotelem nie ma tutaj zupełnie nic, tyko prywatne domki pracowników hoteli. O ile hotele dają radę, o tyle domy to często zaniedbane rudery i wszędzie walają się śmieci. Gan jest największą wyspą na całych Malediwach. Miasteczko tutaj jednak wygląda jak jedna wielka wieś, niestety brudna i zaniedbana. O ile stan budynków można tłumaczyć przez słabą sytuację materialną, to robienie wokół siebie wysypiska wytłumaczyć się już nie da.

Plaża przy naszym hotelu, wyspa Gan, Atol Laamu
Plaża przy naszym hotelu, wyspa Gan, Atol Laamu

Fauna Malediwów nie jest zbyt różnorodna, ale można wypatrzyć to i owo. Podobnie jak na Sri Lance, tak i na Malediwach jest dużo owocożernych nietoperzy – rudawek wielkich. Szkoda, że owocożerne, bo komary latają tutaj chmarami i jak na Cejlonie nie ma ich praktycznie wcale, tak tutaj pożerają nas żywcem

Okolica za hotelem, wyspa Gan
Okolica za hotelem, wyspa Gan

Swoją drogą najwyższy „szczyt” Malediwów wznosi się na nieco ponad 2 metrów ponad poziom morza. Wobec tego jest to jeden z trzech krajów najbardziej zagrożonych podnoszeniem poziomu wód. W 2007 Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimaty przy ONZ przewidywał, że jeśli tak dalej pójdzie jak idzie, to do 2100 roku poziom oceanów wzrośnie o 53 centymetry. Będzie to oznaczało konieczność opuszczenia większości z około 200 zamieszkanych wysp Malediwów. Wobec tego rząd Malediwów szczególnie głośno mówi o konieczności ograniczenia emisji CO2 i zawrócenia zmian klimatu. Do 2020 roku Malediwy mają być krajem o zerowej emisji CO2. Jakoś tego nie widzimy…

Widok na atol Laamu z hotelowej plaży
Widok na atol Laamu z hotelowej plaży

Na koniec jeszcze jedna rzecz. Na atolu Laamu można obejrzeć (o ile się tam dotrze), także starożytne ruiny buddyjskie – Gamu Haiytheli i Munbaru. Niestety nie były one dostatecznie strzeżone i zostały dość mocno zdewastowane przez lokalnych wandali. Zresztą w hotelu też raczej do nich nas zniechęcali. Nie było tego w standardowej ofercie, a reszta raczej nie nadaje się do oglądania.

Zarośnięta plaża na Gasfinolhu
Zarośnięta plaża na Gasfinolhu

Jak dotrzeć na atol Laamu

Trochę problemowe jest dotarcie na atol Laamu. Nie ma tu międzynarodowego lotniska, Kadhdhoo obsługuje tylko ruch lokalny na przykład z Male. Przeloty z Male są dość drogie, zaś alternatywą są albo tanie promy, albo drogie szybkie łodzie. Tanie promy mają ten problem, że czeka nas podróż z wieloma przesiadkami, więc zajmuje to dużo czasu i może nie wyjść finansowo wcale tak dobrze. Ostatnią alternatywą jest transfer organizowany przez hotel, to nic innego jak przelot i to w naszym przypadku Maledivian. Cały myk polega na tym, że ceny dla turystów są dużo wyższe niż dla obywateli. Więc jeśli załatwiamy przelot przez hotel, oni dostają dużo lepszą cenę i jeszcze na niej zarabiają, a turysta leci za cenę normalnie dla niego niedostępną.

Więcej zdjęć z atolu Laamu znajdziecie tutaj.

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak malediwski
Atol LaamuPodsumowanie
Szlak filmowy
Atol Laamu

Pustynia Yuma: Buttercup Valley – Diuna i Tatooine

Wielkich pustyń piaszczystych wcale nie ma tak wiele, zwłaszcza poza półwyspem arabskim. Stosunkowo niewielki obszar Sahary zajmują różne większe i mniejsze ergi (jak choćby Erg Chebbi w Maroko). Gdzie zatem można kręcić takie planety jak Tatooine, czy jeszcze bardziej Arrakis? Często na dość niewielkich obszarach piaszczystych. Jednym z takich miejsc jest pustynia Yuma (ang. Yuma Desert), a dokładniej Buttercup Valley.

Buttercup Valley, czyli Tatooine
Buttercup Valley, czyli Tatooine

Pustynia Yuma: Imperial Sand Dunes

Buttercup Valley to właśnie piaszczysty fragment pustyni Yuma, w dużej mierze porośniętej różnymi jukami i kaktusami. Pustynia ta rozciąga się na terenie stanów Yuma i Kalifornia, ale interesująca nas dolina jest już w kalifornijskiej części. By tu dotrzeć, trzeba kierować się na Imperial Sand Dunes. Tam znajduje się darmowy parking i można wejść na piasek.

Imperial Sand Dunes
Imperial Sand Dunes

Diuny są duże, sprawiają wspaniałe wrażenie, choć nie zajmują zbyt wielkiego obszaru. Ze szczytów najwyższych wydm widać koniec pustyni. Ale to jest dość typowe dla innych ergów. Gorzej, że pustynia niestety bywa miejscami też trochę zarośnięta. To właśnie spowodowało, że gdy kręcono tu sceny do „Powrót Jedi” wpierw ją „odchwaszczono”.

Wydmy na pustyni Yuma
Wydmy na pustyni Yuma

Buttercup Valley i inne filmy

Bliskość Kalifornii sprawiła, że miejsce to znalazło swoje miejsce u filmowców. To najbliższa piaszczysta pustynia z Hollywood, więc kilka ekip tu trafiło. Zresztą dotyczy to nie tylko Buttercup Valley, ale również całego hrabstwa Imperial. Tak więc to tutaj Mel Brooks kręcił piaszczysty księżyc Vegi z „Kosmicznych jaj”, Roland Emmerich Abydos z „Gwiezdnych wrót” czy David Lynch Arrakis w swojej wersji „Diuny”. Część ujęć „Diuny” faktycznie powstała w Buttercup Valley, czyli tam gdzie „Gwiezdne Wojny”. Jeszcze ciekawszy jest fakt, że Lynch był wcześniej jednym z kandydatów do roli reżysera „Powrotu Jedi”, więc to miejsce było mu sądzone.

Pustynia Yuma
Pustynia Yuma

Co ciekawe, filmowcy zainteresowali się tym miejscem już w latach 30. XX wieku. Wówczas powstawało tu wiele westernów, filmów wojennych czy przygodowych. To była ziemia Komanczów („Ostatni Komancze” z 1953), północna Afryka (np. „Braterstwo krwi” z 1939) czy Mezopotamia („Patrol na pustyni” z 1934). No i jeszcze „Casablanca”, oraz „Lawrence z Arabii” Davida Leana (dokładniej odgrywało część pustyni po drodze do Egiptu).

Pustynia Yuma, za nią znajduje się granica z Meksykiem
Pustynia Yuma, za nią znajduje się granica z Meksykiem

Pustynia Yuma i „Powrót Jedi”

Ale zdecydowanie najlepiej rozpoznawalnym i przy okazji dobrze udokumentowanym filmem są „Gwiezdne Wojny”. Po raz pierwszy pojawiła się tu ekipa „Powrotu Jedi”. Zdjęcia trwały od 12 do 24 kwietnia 1982. Wybudowano tu jamę Carcoon, w której mieszkał Sarlacc, a także barkę Jabby. Nakręcenie kilku ujęć z Tatooine było łatwiejsze tutaj niż powrót do Tunezji. Zresztą to spowodowało, że ekipa Lucasa trafiła tu także w 1996, gdy robiono dokrętki do „Wersji specjalnej” oryginalnej trylogii. Ponownie nagrano tu ujęcia Tatooine, które dołożono w „Nowej nadziei”. Dziś ciężko odróżnić, które ujęcia są z Tunezji, a które ze Stanów.

Yuma: Diuny niczym z Arrakis
Yuma: Diuny niczym z Arrakis

Piasek może i wygląda wszędzie podobnie, zresztą tak jak i wydmy. Ale z tych bardzo fajnie widać skały, który znajdują się w tle ujęć „Powrotu Jedi”. Więcej o Buttercup Valley i Gwiezdnej sadze przeczytacie tutaj.

Pustynia Yuma
Pustynia Yuma

Pustynia Yuma: Dojazd i inne atrakcje

Buttercap Valley znajduje się tuż przy granicy z Meksykiem. Nie trzeba się wysilać, by dostrzec mur na granicy. Zarówno parking, jak i samo chodzenie po diunach jest darmowe. Można za to spróbować wynająć sobie np. quada, ale przynajmniej gdy tam byliśmy, nie było na to zbytnio chętnych.

Diuny
Diuny
Buttercup Valley
Buttercup Valley

Jeśli podobał Ci się ten wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak amerykański
Pustynia Yuma
Szlak filmowy
Pustynia Yuma

Liwa, oaza na pustynii Ar-Rab al-Chali

Ar-Rab al-Chali (arab. الربع الخالي) to największa pustynia piaszczysta na świecie. Erg Chebbi przy Merzoudze w Maroku wygląda raczej jak ubogi krewny. Ar-Ram al-Chali zajmuje obszar 650 tysięcy km kwadratowych. Jej nazwa oznacza „pusty kwartał”, Beduini częściej nazywają ją Ar-Rimal – „piach”, który tu dominuje, acz można znaleźć tu też solniska. Większość, bo 80% tej pustyni to obszar Arabii Saudyjskiej, reszta znajduje się w ZEA, Omanie i Jemenie. Jest to teren nadal słabo zbadany, rzadko przemierzany przez ludzi, zwłaszcza Europejczyków. Dla ułatwienia, pewne fragmenty pustyni są nazwane inaczej, np. od pobliskich oaz. Więc właściwie to, co zwiedzaliśmy, czasem określa się mianem pustyni Liwa (od oazy Al-Liwa).

Dromadery, pustynia Liwa
Dromadery, pustynia Liwa

„Gwiezdne Wojny” i pustynia Liwa

Plan polegał na tym, by samodzielnie przejechać to miejsce, szukając pewnych pozostałości po „Przebudzeniu Mocy” J.J. Abramsa, który gdzieś tu kręcił „Gwiezdne Wojny”. Dla nas była to całodniowa wycieczka. Kierowaliśmy się drogą E65 na południe, blisko granicy z Arabią Saudyjską z Abu Zabi, zrobiliśmy kółko po pustyni i pod wieczór dotarliśmy do Al-Ajn.

Pustynia Liwa
Pustynia Liwa

Pomijając fakt, że tereny te dalej się rozwijają i mija się wiele ciężarówek, faktycznie dominuje tu piasek i wydmy. Jedne mniejsze, ale im dalej jedziemy tym diuny są coraz wyższe. W dużej części droga jest czysta i bez piasku. Udało się to zachować w bardzo prosty sposób. Otóż na poboczu zasadzono rośliny. Jak się tam zjedzie i zejdzie do nich to można też zauważyć doprowadzoną rurami wodę. Za roślinami najczęściej są płoty, duża część tych terenów należy albo do farmerów albo firm naftowych. Płoty raczej nie zatrzymają piasku, ale w pewien sposób ograniczają przejście roślinożernym zwierzętom, tym samym nie ma ich też na drodze.

Piasek i wydmy
Piasek i wydmy

W oddali widujemy płonące szyby naftowe, czasem trafia się znak „uwaga, wielbłąd”. Wielbłądy jednak raczej nie wychodzą tu samodzielnie na drogę, wszystko jest pod kontrolą. Choć pojedyncze przypadki mogą się zdarzyć. Zaś robienie zdjęć szybom naftowym, cóż chyba nie jest do końca legalne, a już na pewno z bliska. Z daleka zaś nikt nie robi problemów.

Uwaga na oryksy
Uwaga na oryksy

Przy drodze znajdziemy też kilka innych atrakcji, jak choćby muzeum samochodów. Ale to nie był nasz cel. 

Droga przez pustynię Liwa
Droga przez pustynię Liwa

Liwa: Qasr Al Sarab

Jednym ze szczególnych celów naszej trasy, był obszar wydzielony wokół hotelu Qasr Al Sarab Desert Resort. Hotel ten położony na pustyni Ar-Rab al-Chali jest dla nas szczególny. Drogi, piękny i interesujący, ale jednocześnie to właśnie tam w maju 2014 roku zakwaterowana była ekipa filmu „Gwiezdne Wojny: Przebudzenie Mocy”. Zdjęcia Jakku powstały w dużej mierze w okolicach hotelu, wydzielonym rezerwacie o ograniczonym dostępie. Wprawdzie nie jest to potwierdzone oficjalnie, ale to jest po prostu Jakku, widać to dość dobrze. Pewne ujęcia Niima Outpost kręcono bliżej Abu Zabi, tam też budowano dekorację i ściągano statystów.

Qasr Al Sarab Desert Resort
Qasr Al Sarab Desert Resort

Skierowaliśmy się na Qasr Al Sarab Desert Resort i przy wjeździe powiedzieliśmy wartownikowi, że jesteśmy zainteresowani widokami rezerwatu. Dostaliśmy przepustkę i nakaz powolnej jazdy bez zatrzymywania i z kategorycznym zakazem zjeżdżania z drogi. Oczywiście gdybyśmy mieli rezerwację w hotelu, po prostu by nas przepuścił.

Tu gdzieś powstawało "Przebudzenie Mocy" (pustynia Liwa)
Tu gdzieś powstawało „Przebudzenie Mocy” (pustynia Liwa)

Pomijając piasek, wydmy i widoki z „Przebudzenia Mocy”, to teren chroniony nie bez powodu. Występują tutaj oryksy arabskie, niestety mimo ostrzeżeń, na żadnego się nie natknęliśmy. Dojechaliśmy do hotelu i zawróciliśmy jeszcze raz oglądając piaski i wydmy.

Wydmy, pustynia Liwa
Wydmy, pustynia Liwa

Oaza Liwa: Forty pustynne

Jadąc dalej, wjeżdżamy we właściwą cześć oazy Liwa. Ciekawostką miały być fortece pustynne. Pierwszą obejrzeliśmy dość dokładnie. Kolejne sobie odpuszczaliśmy oglądając je z daleka. Ta pierwsza to Qutuf Fort w oazie Liwa. Na miejscu nie ma kompletnie żadnych informacji odnośnie tej budowli: czasu powstania, funkcji, założyciela, historii, nic. Właściwie to mieliśmy w ogóle wątpliwość, czy można tam wejść. Otwarta, ale żadnych informacji, czy to teren prywatny czy co.

Qutuf Fort
Qutuf Fort

Wiemy tylko tyle, że jest to jeden z licznych fortów pustynnych, powstałych w połowie XIX i na początku XX wieku na zlecenie miejscowych przywódców. Miały służyć obronie tutejszego bogactwa: studni. Pamiętajmy, że ten obszar to północny skraj pustyni Ar-Rab al-Chali, jednej z najbardziej suchych na świecie.

Pustynia Ar-Rab al-Chali
Pustynia Ar-Rab al-Chali

Forteca Qutuf jest poddana renowacji tak pedantycznej, że wygląda na nową. Tak naprawdę to wygląda jak wielka babka z piasku. Nie ma w niej wiele do zobaczenia: mury, kilka pomieszczeń, dziedziniec i cztery wieże. Kolejne odbudowane fortece, które widzieliśmy po drodze, wyglądały jak zrobione z tej samej foremki. Niestety trudno też znaleźć coś więcej na temat ich historii w sieci. Trudno też stwierdzić, czy któreś z nich właściwie można oglądać. Z ogrodzeniami się nie spotkaliśmy.

Pustynia Liwa
Pustynia Liwa

Moreeb największa diuna w ZEA

Kolejny punkt, do którego pojechaliśmy, to diuna Moreeb. Wzgórze Moreeb to najwyższa diuna w całych Emiratach i jedna z najwyższych na całym świecie. Ma około 300 metrów wysokości, 1600 metrów długości i jakieś 50 stopni nachylenia, ale wiadomo, jest to bardzo zmienne. Wokół niej znajduje się centrum różnego rodzaju wyścigów, w tym także wielbłądów. Popularna okolica, choć nie każdego dnia.

Diuna Moreeb
Diuna Moreeb

Na koniec jedna mała uwaga praktyczna. Warto zatankować przed wyjazdem na pustynię. Na tej trasie nie ma aż tak wielu stacji benzynowych, a te które są, nie zawsze akceptują karty płatnicze.

Więcej zdjęć i relację bardziej gwiezdno-wojenną znajdziecie tutaj.

Droga między piaskami
Droga między piaskami

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak emiracki
Pustynia Liwa
Szlak filmowy
Pustynia Liwa

Etna, największy czynny wulkan Europy

Na Sycylii znajduje się jeden z dwóch najbardziej znanych włoskich wulkanów. O Wezuwiuszu już pisaliśmy, więc dziś pora na kolejny. Etna z jednej strony budzi niepokój, gdyż wciąż jest czynna. Wspomniany Wezuwiusz „spektakularnie” zniszczył Pompeje czy Herkulanum. Katania (wł. Catania), która znajduje się podnóża Etny też nie raz ucierpiała, ale zniszczenia miały zupełnie inny charakter.

Zaschnięta lawa wokół Etny
Zaschnięta lawa wokół Etny

Etna i bezpieczeństwo

Erupcje są dość częste, z drugiej strony właśnie dlatego jest bezpieczniejsza. Przede wszystkim nie dochodzi tu do gwałtownych wybuchów, raczej przypomina to sączenie lawy. Etnie zdarzyło się w historii zatopić lawą choćby Katanię, ale lawa nie płynie szybko, więc właściwie obyło się bez większych ofiar, w przeciwieństwie do trzęsienia ziemi, które także dotknęło kiedyś to miasto. Nie oznacza to oczywiście, że jest to wulkan w pełni bezpieczny. W latach 70. poprzedniego wieku zdarzyło się, że turyści, którzy przebywali na stoku, zostali zabici podczas niewielkiej erupcji przez spadające odłamki materiału piroklastycznego. Pomijając zaś kwestię bezpieczeństwa, jest to bardzo niesamowite i intrygujące miejsce.

Okolice Etny widziane z góry
Okolice Etny widziane z góry

Przy wjeździe już na samą górę można zobaczyć resztki jednego z hoteli. Pewien Włoch postanowił wybudować sobie hotel tuż przy samej Etnie. Pomysł na biznes świetny, jednak gdy doszło do erupcji, zalała go lawa. Akurat przepłynęła wprost przez budynek. Nikt nie zginął, bo to nie jest proces szybki, ale jednocześnie nie da się tego zatrzymać.

Widok z góry
Widok z góry

Zdobywanie Etny

Etna jest zdecydowanie wyższa i trudniej dostępna od Wezuwiusza, także ze względów bezpieczeństwa. Tu nad wulkanem cały czas czuwają wulkanolodzy, kontrolujący jego aktywność (Wezuwiusz też jest pod stałą obserwacją, ale raczej nie trzeba śledzić komunikatów). To oni decydują, czy w danym dniu w ogóle można wejść na samą górę. Jeśli uznają, że to za duże ryzyko, nikt nie wejdzie na szczyt. Jadąc na górę można dostrzec ich stację.

Etna z samolotu
Etna z samolotu
Jaskinie z zastygłej lawy
Jaskinie z zastygłej lawy

Etna, czyli trzytysięcznik

Etna jest dość wysoka, liczy sobie 3340 metrów (wysokość ze względu na aktywność wulkanu ulega zmianie). To powoduje, że nie jest to miejsce dla wszystkich. Wiele wycieczek dojeżdża np. do 2000 metrów i na tym poprzestaje. Szczęśliwie są też takie, które docierają na sam szczyt. Zazwyczaj odbywa się to tak, że trzeba wykupić bilet i wjechać specjalnym wozem wysokość około 3000 metrów. Tam już ostatnie 200 metrów prowadzi nas przewodnik. To bardzo istotne, gdyż władze nie są chętne, by ktokolwiek po szczycie szwendał się samemu. Przewodnik ten odpowiada za bezpieczeństwo grupy i właściwie za nic więcej (ma też tlen na wszelki wypadek). Wygląda to tak, że dojeżdża się do wejścia, kupuje bilet, wsiada do busa razem z grupą. Pilnują tu oczywiście obuwia, ludzie w klapkach są zawracani. Potem pod samym szczycie przewodnik prowadzi grupę i odprowadza ją do autobusu.

Okolice krateru
Okolice krateru

Warto pamiętać, że różnica wysokości robi swoje. Ciężej łapie się tu oddech, ciężej się wchodzi na górę, dodatkowo jest chłodno (i to nawet w lecie, gdy na dole w Katanii jest około 30 lub więcej stopni). Te 200 metrów bez aklimatyzacji bywa ciężkie, ale jest do przejścia. W końcu to jest największy i najwyższy czynny wulkan Europy.

Zastygnięta rzeka lawy
Zastygnięta rzeka lawy

Etna nie ma jednego krateru. Tak właściwie to jest ich kilka i co pewien czas tworzą się nowe po różnych stronach samego wzniesienia. Niektóre już są zarośnięte i nieczynne. Pozwala to na bardzo ciekawe zwiedzanie okolic, które są różnorodne.

Etna
Etna
Etna
Etna

Z przewodnikiem?

Zwiedzając Etnę warto zastanowić się chwilę nad wycieczką z lokalnego biura, bo te mają dodatkowe atuty. Ogólnie rzecz biorąc konkurencja jest dość spora, łatwo się natknąć na którąś z firm. Większość jednak działa bez jakichkolwiek umów czy uprawnień, czyli nielegalnie. Natomiast by wejść/wjechać na sam szczyt i tak należy zakupić bilet i wjechać wozem z przewodnikiem ogólnym. Zatem jeśli „firma” czy osoba nie oferuje nic więcej, tylko przejazd do wejścia, to równie dobrze można wybrać taksówkę czy inny środek transportu. Dlatego dość łatwo się naciąć finansowo, lepiej zweryfikować ofertę. Myśmy skorzystali z oferty EtnaFinder, z której byliśmy bardzo zadowoleni.

Wyprawa do krateru
Wyprawa do krateru

Dostaliśmy własnego przewodnika, który przede wszystkim tłumaczył nam wiele rzeczy z zakresu wulkanologii, jak również ciekawie opowiadał o miejscu Etny w kulturze Katanii. Choćby dlaczego Włosi tu mieszkający nazywają ją Matką i jak ją widzą (są wdzięczni, że wulkan pozwala im żyć u swoich stóp). Wjechał też z nami na górę i o ile ogólny przewodnik ma za zadanie przeprowadzić grupę, niewiele jest w stanie powiedzieć np. 20-50 osobom. Prywatny chodząc z nami tłumaczył nam bardzo wiele, dostosowywał się do naszego tempa i naszych pytań.

Stożek Etny
Stożek Etny

Następnie zaś przejechaliśmy się jeszcze po okolicy, oglądając miejsca, zmienione przez lawę, od jaskiń, po zaschnięte rzeki lawy. To dość mocno wzbogaca walory poznawcze. Sam wulkan jest bardzo ciekawym miejscem, ale w naszym przypadku było to także pouczające i całodniowe doświadczenie. No i ważniejsze, że do wielu miejsc w okolicy, czyli zaschniętych rzek lawy, czy jaskiń najczęściej się nie jeździ. Są bardziej oddalone od głównego traktu i mało kto o nich wie. Co ciekawe tereny powulkaniczne są bardzo często wykorzystywane zarówno przez rolników, jak i grzybiarzy. Mieliśmy okazję zobaczyć włoskie prawdziwki i sposób ich zbierania.

Zbocze krateru
Zbocze krateru

Etna na filmowo

Etna ma też swój epizod filmowy. Najbardziej znany to oczywiście „Zemsta Sithów” George’a Lucasa, czyli trzecia część „Gwiezdnych Wojen”. Gdy Lucas kręcił film, znów zaczęły się większe erupcje na Etnie. Lawa sobie płynęła, życie toczyło się dalej, ale można było wysłać drugą ekipę do nakręcenia kilku ujęć. Na ile wykorzystano je w filmie, trudno stwierdzić. Etnę bardziej starwarsowo opisaliśmy tutaj: tutaj.

Etna
Etna

Oczywiście „Gwiezdne Wojny” to nie jedyne dzieło, kręcone w tym miejscu. Acz warto pamiętać, że inne raczej wykorzystują obszar wokół wulkanu, a nie jego samą erupcję. Z racji kraju powstawało tu głównie kino włoskie. Nagrywał tu Pier Paolo Pasolini („Opowieści kanterberyjskie”, „Chlew”, „Ewangelia według świętego Matuesza”), Michaelangelo Antonioni („Przygoda”), „Luigi Cozzi („Starcrash”). Poza włoskimi twórcami kręcił tu także Richard Fleisher („Barabasz”).

Las zniszczony przez lawę
Las zniszczony przez lawę

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak włoski
Etna

Abu Zabi (Abu Dhabi), stolica Emiratów

Nowoczesna stolica Emiratów Arabskich  – Abu Zabi (arab. أبو ظبي ale czasem spotyka się też spolszczoną nazwę z angielskiego zapisu Abu Dhabi lub Abu Dabi) rozwinęła się dopiero w drugiej połowie XX wieku. Przeobraziła się z małej wioski rybackiej w prawdziwą metropolię. Zatem podobnie jak w Dubaju, tak i tu niewiele jest starych zabytków, choć z pewnością znajdziemy kilka niesamowitych atrakcji.

Wielki Meczet Szejka Zajida w Abu Dhabi
Wielki Meczet Szejka Zajida w Abu Dhabi

Szpital dla sokołów

Pierwszym punktem naszego zwiedzania był Abu Dhabi Falcon Hospital, z dwóch przyczyn. Po pierwsze mieliśmy konkretną godzinę, w sam raz na przyjechanie z Dubaju, po drugie miejsce to znajduje się na obrzeżach miasta, więc najwygodniej je oglądać albo przed, albo po zwiedzaniu centrum (chyba że jest się dłużej w Abu Zabi, wtedy można tu podjechać np. taksówką). Wizyty tutaj należy rezerwować z wyprzedzeniem przez ich stronę internetową (http://www.falconhospital.com/), choć prawdopodobnie poza sezonem nie będzie problemu, gdy przyjedzie się tu od razu. Jeśli przyjedzie się samochodem, trzeba powiedzieć strażnikowi przy bramie, na którą godzinę ma się wejście. Parking jest dostępny za darmo. Szpital sokołów zaś zainteresował nas ze względu na sokolnictwo rozpowszechnione w kulturze arabskiej.

Szpital dla sokołów - Abu Dhabi
Szpital dla sokołów – Abu Dhabi

Historia szpitala

Abu Dhabi Falcon Hospital został założony w 1999 roku pod auspicją rządu, prowadzony przez niemiecką dyrektor-chirurg weterynarii Dr Margit Gabriele Müller (ciekawostka: na zdjęciach z szejkiem występuje bez nakrycia głowy). Oczywiście przedsięwzięciu patronował szejk Mohammed Bin Zayed. Szpital szybko stał się największą tego rodzaju placówką w kraju i jedną z największych na świecie, o międzynarodowej renomie. Przyjeżdżają (lub przylatują) tutaj sokolnicy z całego regionu Zatoki. No, niedawno z tego grona wykluczony został Katar.

Sokoły w szpitalu
Sokoły w szpitalu

Od 2007 roku szpital otworzył swoje podwoje dla turystów. Jeden z pracowników oprowadza grupkę i opowiada o historii placówki, o rodzajach sokołów i ich cenach (szokujących, bo nawet pół miliona złotych za niektóre). Pokazuje także szpitalne sale, personel prezentuje proste zabiegi (na przykład przycinanie pazurów). Ku naszej uciesze sokoła można przez chwilę potrzymać na ręku. Zobaczyliśmy także wolierę, w której sokoły zmieniają upierzenie oraz klatkę z sowami, których nie udało się zwrócić na wolność (jedna akurat nie chciała). Oprowadzanie to daje nam jeszcze jedną rzecz: poznanie specyfiki arabskiego sokolnictwa. Skąd się wzięło, jak się rozwijało. Można zobaczyć tu choćby paszporty dla sokołów, poznaje się wiele ciekawostek.

W szpitalu jest możliwość potrzymania sokoła
W szpitalu jest możliwość potrzymania sokoła

Szpital dziś

Rocznie ponad 11 tysięcy sokołów zostaje przyjęte na leczenie lub badania, zwłaszcza przed sezonem polowań. Zresztą nie tylko sokołów – szpital obsługuje też dzikie ptaki, na przykład sowy. Ptak przed każdym zabiegiem jest usypiany. Ciekawie wyglądał proces naprawy uszkodzonych piór: szpital przechowuje zrzucone podczas pierzenia pióra, segreguje je ze względu na podgatunek sokoła i położenie pióra. Gdy zachodzi potrzeba, odpowiednie pióro za pomocą igły lub wykałaczki oraz kleju uzupełnia ubytek. Większość zabiegów jest najczęściej bardziej pielęgnacyjna, czyli odcinanie narośli na nogach, pielęgnacja szponów. Sale szpitalne są wyposażone w sprzęt taki, jak szpitale dla ludzi. I jak wszędzie w Emiratach, dbają tu o jakość. Zaś dodatkową atrakcją są pierzaści pacjenci i czasem ich rodziny. Niektórzy Arabowie traktują sokoły jak dzieci i bardzo się przejmują tymi zabiegami, to zaś jest wielce interesujący widok.

Niektóre sokoły są warte nawet 500 tysięcy PLN
Niektóre sokoły są warte nawet 500 tysięcy PLN

Fossil’s Rock przy Abu Zabi

Po sokołach pojechaliśmy na pustynię, by zobaczyć przynajmniej część Fossil’s Rock. To dość ciekawe formacje skalne, niestety atrakcja ta nie jest zbyt popularna i zbyt rozpowszechniona. Trochę dzika (nam to nie przeszkadza), ale przez to w okolicy trochę bardziej oddalone formacje są niszczone przez rozwój miasta. Gdyby pojechać dale,j jest ich trochę więcej, no i są częściej znane przez turystów.

Fossil's Rock niedaleko Abu Zabi
Fossil’s Rock niedaleko Abu Zabi

Emirates Palace Hotel

Najbardziej luksusowy hotel na świecie znajduje się w Abu Zabi i nazywa się Emirates Palace Hotel. Gdy otwarto go w 2005 roku, zdeklasował dotychczasowego lidera luksusowych noclegów – dubajski Hotel Burj Al-Arab (ten hotel nigdy nie miał siedmiu gwiazdek, żaden tak naprawdę nie ma). Uznano, że nie wypada tego obiektu nazywać „hotelem”, ale właściwsze będzie określenie pałac. Najtańszy pokój zaczyna się od skromnych ponad 2 tysięcy złotych za dobę, ale za to do dyspozycji są limuzyny, śmigłowiec, prywatny odrzutowiec, własny kucharz, kamerdynerzy, nie wspominając o basenach, siłowniach i innych tym podobnych udogodnieniach. Hotel można zwiedzać, w dodatku za darmo. Jedyny rygor to strój. Szorty, klapki dyskwalifikują możliwość wejścia. Taki turystyczny smart casual jest jak najbardziej ok. Co ciekawe, nawet parking jest tu darmowy. Można wjechać i spokojnie zaparkować, nie ma nawet limitów godzinowych. W środku zaś robi to wrażenie.

Emirates Hotel
Emirates Hotel

Ethiad Towers w Abu Zabi

Widok z Emirates Palace Hotel (od strony frontowej, gdzie mogą przebywać turyści) olśniewa. Tu znajdują się wieżowce – Ethiad Towers oraz trochę dalej pałac szejka. Ethiad Towers mają oczywiście swój filmowy wkład. W serii „Szybcy i wściekli 7” pojawia się bardzo charakterystyczna scena skakania samochodem z jednego budynku do drugiego. Choć oczywiście większość ujęć powstała na blue screenie.

Ethiad Towers
Ethiad Towers

Wielki Meczet Szejka Zajieda

Zdecydowanie najważniejszą atrakcją jest jednak Wielki Meczet Szejka Zajieda, czyli budynek wyjęty niczym z „Baśni z tysiąca i jednej nocy”. Wygląda niesamowicie, robi fenomenalne wrażenie. Jest największym meczetem w ZEA i jednym z największych na świecie. I jest niesamowicie piękny. Jak wszystko w Emiratach, ma dokładnie zaplanowane miejsce, tak by było go widać jak się wjeżdża do miasta. Ma budzić podziw i to udało się osiągnąć.

Wielki Meczet Szejka Zajida w Abu Dhabi
Wielki Meczet Szejka Zajida w Abu Dhabi

Powstawał w latach 1996 – 2007 na zlecenie poprzedniego prezydenta Emiratów, szejka Zajida bin Sultan Al Najiah. Wygląd Wielkiego Meczetu zainspirowany jest rozmaitymi nurtami architektury islamskiej całego świata, z czego dla nas najbardziej rozpoznawalne są kopuły na wzór Tadż Mahal w Indiach. Przy projektowaniu i realizacji brali udział artyści z całego niemal świata, czego wyraz znalazł się w zastosowanych materiałach wykończeniowych.

Wielki Meczet Szejka Zajida w Abu Zabi
Wielki Meczet Szejka Zajida w Abu Zabi

Zwiedzanie meczetu

Wielki Meczet można zwiedzać z przewodnikiem. O wyznaczonej godzinie w punkcie zbiórki gromadzi się tłumek, każdy dostaje słuchawki i ruszamy za przewodnikiem. Warto wspomnieć, że zarówno wstęp do meczetu, jak i zwiedzanie, czy audioguide są bezpłatne.

Wielki Meczet Szejka Zajida jest fenomenalnie oświetlony nocą
Wielki Meczet Szejka Zajida jest fenomenalnie oświetlony nocą

Warto poczekać na godzinę zwiedzania z opowiadaniem, można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy, co tylko wzmaga podziw. Przewodnik mówi o specjalnie wyselekcjonowanych kamieniach na posadzkę, różnobarwnych kamieniach z całego świata, który wykorzystano do wykonania kwiatowej dekoracji. Z grupą można przejść po części zwykle niedostępnej dla turystów, zbliżyć się do niszy skierowanej ku Mekce, czyli do mihrabu, przejść pod gigantycznym żyrandolem z kryształków Svarowskiego i dowiedzieć się, że dywan na posadzce nie jest łączony, ale całotkany. Pochodzi z Iranu i to największy dywan na świecie, ale w Emiratach do takich wieści zdążyliśmy już przywyknąć.

Wnętrza meczetu
Wnętrza meczetu

Dobrze jest też wrócić do Wielkiego Meczetu jeszcze, gdy się zupełnie ściemni. Świątynia ma ciekawy system oświetlenia skorelowany z fazami księżyca (kalendarz muzułmański jest kalendarzem księżycowym). Ponadto oświetlenie imituje chmury przechodzące przed tarczą księżyca. W dzień wygląda bajkowo, ale w nocy również to coś fenomenalnego. Zaś z innych ciekawostek warto dodać, że wezwania muezina w całym Abu Zabi są połączone. Pierwsze wezwanie zawsze pochodzi z tego meczetu i jest transmitowane przez każdy minaret w całym mieście. Dopiero drugie jest lokalne. Przed meczetem zaś znajduje się sporej wielkości, darmowy parking.

Wielki Meczet Szejka Zajida
Wielki Meczet Szejka Zajida

Meczet Marii

W czerwcu 2017 roku obiegła polską prasę i internet wieść, że meczet został nazwany Meczetem Marii, Matki Jezusa (w wierzeniach muzułmańskich Jezus jest jednym z proroków). Jednak zmiana wezwania dotyczyła innej świątyni, meczetu Mohammeda ibn Zajida (a więc syna Zajida bin Sultan Al Najiah, poprzedniego prezydenta ZEA). Mimo że ten meczet jest mniej ważny, to nadal jest to miły gest w stronę mniejszości chrześcijańskich w ZEA, liczących 12,5%.

Wielki Meczet Szejka Zajida
Wielki Meczet Szejka Zajida

Ferrari World i tor formuły 1

W Abu Zabi jest jeszcze wiele innych atrakcji, ze słynnym Ferrari World na czele. Są tu także tory wyścigów formuły 1. Normalnie wstęp kosztuje, ale gdy nie ma wyścigów, to można tam wejść i zobaczyć jak to wygląda.

Tor Formuły 1
Tor Formuły 1

Dzielnica muzealna Abu Zabi

Obecnie bardzo mocno rozwija się też część związana z muzeami. Powstaje cały dystrykt, w którym będzie wiele różnych obiektów, w tym filia paryskiego Luwru (już otwarta). Jest też wioska dziedzictwa (Emirates Heritage Village). Choć podobną rzecz widzieliśmy w Dubaju.

Aldar Headquaters
Aldar Headquaters

Ciekawe wieżowce Abu Zabi

Warto zwrócić uwagę na budynki. W szczególności dwa bardzo charakterystyczne: okrągły Aldar HQ oraz Capital Gate, będący największą krzywą wieżą na świecie (przynajmniej na razie). W przeciwieństwie do tej w Pizie ta jednak krzywa jest celowo (na zdjęciu aż tak tego nie widać, lepiej się to ogląda z innej perspektywy). Jednak wieczorem, gdy spojrzy się na drapacze chmur, widać, jak wiele miejsca jest w nich niewykorzystane. ZEA mają pieniądze by je budować, ale jednocześnie jest tego na tyle dużo, że nikt nie wykorzystuje tej przestrzeni.

Capital Gate
Capital Gate

Namorzyny w Abu Zabi

Podobnie jak w Dubaju tak i tu mamy też część przyrodniczą, z lasami namorzynowymi.

Wieżowce Abu Dhabi nocą
Wieżowce Abu Dhabi nocą

Abu Zabi podobnie jak Dubaj intensywnie się rozbudowuje. Choć warto zauważyć, że ruch jest tu zdecydowanie mniejszy. Jazda samochodem przyjemniejsza, mało tego nie ma specjalnych problemów z darmowymi parkingami. Trochę gorzej wygląda transport miejski (nie ma metra), ale tym razem nie mieliśmy potrzeby z niego korzystać. Problemy można mieć tylko w okolicy licznych budów, gdzie są wyznaczone objazdy. Podobnie jak większość Emiratów jest to miasto czyste, zadbane i bezpieczne, a wielki meczet to coś naprawdę niesamowitego.

Wnętrza Emirates Hotel
Wnętrza Emirates Hotel

Abu Zabi i kino

Poza wspomnianymi „Szybkimi i wściekłymi” Abu Zabi próbuje stać się ważnym partnerem dla producentów filmowych. W „Maszynie wojennej” z Bradem Pittem stolica Emiratów udawała afgański Kabul. Jednak częściej jest to baza wypadowa. Tak miało to miejsce w przypadku „Gwiezdnych Wojen: Przebudzenia Mocy” J.J. Abramsa, gdzie większość zdjęć kręcono na pustyniach w mniejszej lub większej odległości od miasta. Podobnie było w przypadku „Mission: Impossible – Fallout” Christophera McQuarrie. Scena skoku spadochronowego z dużej wysokości została nakręcona na pustyni nieopodal Abu Zabi. Komputerowo piach zamieniono na Paryż.

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak emiracki
Abu Zabi (Abu Dhabi)