Archiwa tagu: Skały

Cathedral Cove, czyli wejście do Narnii

Kiwi (czyli Nowozelandczycy) twierdzą, że najczęściej fotografowanym miejscem na półwyspie Coromandel jest tak zwane Cathedral Cove (Zatoczka Katedralna). Szczerze, trudno się dziwić. To miejsce wygląda magicznie i w pewien sposób stało się magiczne, oczywiście za sprawą filmowców i „Opowieści z Narnii”.

Łuk Cathedral Cove jest dobrze znany dzięki Windowsowi
Łuk Cathedral Cove jest dobrze znany dzięki Windowsowi

Cathedral Cove i Narnia

Andrew Adamson już w pierwszym filmie z cyklu wykorzystał lokacje z Nowej Zelandii. Wrócił tu także kręcąc „Księcia Kaspiana” (2008). Akcja filmu zaczyna się w Londynie, potem widzimy bohaterów w metrze, gdzie odkrywają przejście do Narnii. Dzieci przechodzą przez łuk i lądują na narnijskiej plaży. To właśnie Nowa Zelandia i Cathedral Cove. Tak nazywa się zarówno słynny łuk jak i ogólnie cała okolica.

Cathedral Cove
Cathedral Cove

Plaża otoczona malowniczymi formacjami skalnymi zagrała w filmie okolice dawnego zamku Ker Paravel. Sam łuk i przejście pod nim wygląda bardzo jak w filmie, oczywiście w naszym przypadku nie licząc pogody, bo ta akurat nam nie dopisała. Ale zaiste, w słońcu to miejsce faktycznie cieszy wszelkie obiektywy turystów.

Widok na rezerwat morski
Widok na rezerwat morski

Rezerwat morski Cathedral Cove

Plaża i łuk znajduje się w rezerwacie przyrody. Jak wiele innych miejsc w Nowej Zelandii tak i ten ma dwie nazwy: maoryską i angielską. Oprócz Cathedral Cove Marine Reserve, określa się to także jako Te Whanganui-A-Hei Marine Reserve. Maoryska nazwa znaczy tyle co Wielka Zatoka Hei. Hei to nazwa plemienia Maorysów, jeśli można to tak nazwać. U nich podział na grupy społeczne miał trochę inną formę, niż to co znamy np. z zachodnich krajów. Hei to nazwa jednego z iwi, czyli coś co jest w zależności od tłumaczenia klanem, plemieniem lub spokrewnionymi plemionami.

Charakterystyczny łuk
Charakterystyczny łuk

Rezerwat zajmuje 840 hektarów, w zatoce, wyspach, plażach. Żyje tu wiele stworzeń morskich, ale jak w wielu podobnych miejscach w kraju to także teren rekreacyjny. Ludzie tu nurkują czy uprawiają snorkelling.

Formacje skalne na plaży
Formacje skalne na plaży

Dojazd i zwiedzanie Cathedral Cove

By dojechać do Cathedral Cove, należy kierować się na miejscowość Hahei. Znajdziemy tam wiele płatnych parkingów, skąd można sobie dojść na plażę czy do właściwej lokacji, ale jeśli nie mamy campera, można jechać dalej. Przy samym zejściu znajduje się darmowy parking, choć jak na warunki nowozelandzkie jest on dość mały. Camperów tam nie chcą. Nam udało się znaleźć miejsce, ale w sezonie może to być problemem.

Narnijska plaża
Narnijska plaża

Stamtąd czeka nas spacer między drzewami, skąd widać tutejsze klify. Dopiero na samym końcu schodzi się na plaże, wychodząc prawie dokładnie tam, gdzie kręcono film. Spacer nie jest długi, na zobaczenie Catheral Cove wystarczy poświęcić trochę ponad godzinę. Chyba, że pogoda sprzyja do dłuższego wylegiwania się na tutejszych pięknych plażach. Sama plaża nie jest duża, większość czasu zajmuje zejście do niej.

Sama plaża w tym miejscu jest stosunkowo niewielka
Sama plaża w tym miejscu jest stosunkowo niewielka

Łuk i tapeta w Windows

To bez wątpienia jedna z łatwiejszych lokacji filmowych do wychwycenia. Faktycznie to wejście do Narnii jest tu takie symboliczne, cudowne i magiczne. Wchodzimy do innego świata, choćby na chwilę. Zaś miejsce powinno być też znane wielu użytkownikom Windowsa, można je zobaczyć na jeden z domyślnych tapet.

W większości mamy tu klif
W większości mamy tu klif

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak nowozelandzki
Cathedral CoveGóra Cook i lodowiec Tasmana
Szlak filmowy
Cathedral Cove

Punakaiki (Pancake Rocks), czyli Naleśnikowe Skały

Niektóre nazwy angielskie (bo maoryskich bez sprawdzania raczej nie rozumiemy), budzą zainteresowanie i uśmiech na twarzy. Tak jest choćby z nowozelandzkimi Skałami Naleśnikowymi (ang. Pancake Rocks), określanym też czasem jako Punakaiki, choć faktycznie jest to nazwa pobliskiej miejscowości i rzeki. Lubimy skalne miasta, zarówno te stworzone przez człowieka, jak i te naturalne. To miejsce jest jednym z nich, acz malowniczo położonym nad brzegiem Morza Tasmana, a nie w samych górach.

Pancake Rocks i morze Tasmana
Pancake Rocks i morze Tasmana

Punakaiki i nazewnictwo

Swoją drogą skały te są zlokalizowane na przylądku nazwanym Dolomite Point. A że są to jeszcze Alpy Południowe, to nazewnictwo jest takie mocno europejskie.

Punakaiki
Punakaiki

Punakaiki, czyli nazwa maoryska także jest dość kulinarna. Znaczy tyle, co „źródło jedzenia”. Choć w tym wypadku raczej chodziło o źródło ryb i innego pokarmu, a nie kształt skał.

Skały naleśnikowe
Skały naleśnikowe

Koncentrując się na skałach: nazwa angielska  jest dość oczywista, gdy tylko przyjrzy się tym formacjom. Naprawdę wyglądają jak niezwykłe naleśniki. Powstałe bez udziału człowieka, bez mąki, jaj czy mleka, a raczej przez piasek, morskie żyjątka, ciśnienie, 30 milionów lat leżakowania i ruchy tektoniczne, dodatek erozji i entropii.

Zatoczka wewnątrz skalnego wybrzeża
Zatoczka wewnątrz skalnego wybrzeża

Powstanie Punakaiki (Skał naleśnikowych)

Skały naleśnikowe to efekt powyższych czynników, w sumie dość powszechnych, ale dających zawsze nieprzewidziane rezultaty. Z dna morskiego, roślin morskich i szczątków organicznych (znajdujących się  jakieś 2 km pod powierzchnią) powstała skała osadowa – wapień, którego kolejne warstwy o różnej twardości ulegały sprasowaniu pod wysokim ciśnieniem. Na skutek ruchów płyt tektonicznych (a co za tym idzie trzęsień ziemi), te skały zostały wypchnięte na powierzchnię i poddane działaniu deszczy (także lekko kwaśnych), wiatrów, drobinek piasku, morskich fal… Skały o różnej twardości ulegały erozji w różnym tempie, tworząc efekt, który mamy szczęście dziś podziwiać. A jest co.

Punakaiki, Nowa Zelandia
Punakaiki, Nowa Zelandia

Ale to nie jedyna atrakcja tego miejsca. Druga to tak zwane blowholes, czyli szczeliny skalne, przez które podczas przypływie wybija woda, trochę jak w przypadku gejzeru. To bardzo ciekawe zjawisko, niestety trzeba mieć szczęście, by się załapać.

Warstwy skał ułożone niczym naleśniki
Warstwy skał ułożone niczym naleśniki

Zwiedzanie Punakaiki (Pancake Rocks)

To jedno z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych miejsc Nowej Zelandii. Całkowicie przygotowane pod turystów. Jedzie się tu autostradą nr 6, prowadzącą z północy na południe. Mamy duży parking, sklepy i jadłodajnie (nawet sprzedają naleśniki), no i krótką ścieżkę do przejścia. Ta w dużej części jest dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych, poruszających się na wózkach, ale już blisko samej końcówki trzeba pokonać trochę schodów. Trasa do przejścia długa nie jest. Pół godziny powinno wystarczyć.

Morze Tasmana
Morze Tasmana

Cała okolica jest częścią Parku Narodowego Paparoa (Paparoa National Park). Początkowo miejsce to miało chronić roślinność, dziś także chroni skały wapienne.

Punakaiki
Punakaiki

Uwagi praktyczne

Jedna istotna uwaga dla podróżujących samochodem: w tej części Nowej Zelandii, w szczególności w parku narodowym, jest mało stacji benzynowych, więc zdecydowanie nie warto jechać na oparach. Lepiej tankować częściej.

Punakaiki
Punakaiki

Stosy naleśników sprawiają niesamowite wrażenie, jeszcze w połączeniu z morzem i zielenią, to kolejny z przystanków, na którym zwyczajnie trzeba się zatrzymać.

Skały naleśnikowe
Skały naleśnikowe

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak nowozelandzki
Punakaiki

Skalne Miasto w Czechach, Skały Adrszpasko-Teplickie

Blisko polskiej granicy znajduje się słynne i często odwiedzane przez turystów z Polski, czeskie Skalne miasto. A może nawet dwa, zależy jak liczyć. Formalnie rzecz biorąc skały Adrszpasko-Teplickie (cz. Adršpašskoteplické skály) to jedno i to samo miejsce, w dodatku połączone szlakiem. Jednak wejścia znajdują się z dwóch różnych stron, z osobnymi parkingami, a przede wszystkim trasami widokowymi. Zresztą część Teplicka i Adrszpaska różnią się zauważalnie. Niedaleko natomiast znajduje się miejscowość Teplice nad Metuji, która może stanowić bazę wypadową, gdyby ktoś chciał zobaczyć obie trasy w ciągu dwóch dni.

Skalne Miasto - Adrszpaskie Skały (Czechy)
Skalne Miasto – Adrszpaskie Skały (Czechy)

Skalne Miasto – Skały Adrszpaskie

Większość osób przybywa do Adrszpaskich skał (cz. Adršpašské skály) w gminie Adršpach. To prawdziwe centrum turystyczne, z olbrzymim parkingiem, miejscami z jedzeniem i mnóstwem odwiedzających. Ta część z pewnością bardziej spodoba się też rodzinom z dziećmi, z prostej przyczyny: ma więcej różnorodnych atrakcji. Prócz skał, drzew i wąwozów, mamy tu choćby możliwość przepłynięcia się łodzią (dodatkowo płatne) z flisakiem przez kanion, a także znajduje się tu jeziorko, po którym także można popływać. Można wynająć rower wodny bądź łódź. Szlaków jest kilka, ale tylko jeden główny, który wiedzie właściwie w koło. Reszta to mniejsze i większe odbicia.

Skały Adrszpaskie
Skały Adrszpaskie

Płynięcie łodzią z flisakiem to atrakcja zdecydowanie bardziej dla dzieci. Między skałami porozkładano różne stworki, by uatrakcyjnić rejs. Bez tych dodatków to klimatyczna wyprawa, choć raczej krótka i mało aktywna. Natomiast jezioro to już coś dla starszych. Dobre miejsce do zrelaksowania się po spacerze. Dodatkowo znajduje się przy malowniczych skałach, gdzie niektórzy uprawiają wspinaczkę.

Słynna Brama w Skalnym Mieście (Adrspachy, Czechy)
Słynna Brama w Skalnym Mieście (Adrspachy, Czechy)

Adrszpaskie skały, lub część adrszpaska w większości przypadków jest też zdecydowanie łatwiejsza do przejścia. W wielu miejscach ścieżki są raczej wyrównane (choć nie wyłożone kostką), zwłaszcza bliżej wejścia. Nastawione są na turystów. Warto zauważyć jedną rzecz: jeszcze w okolicach jeziora faktycznie przebywa dużo ludzi, dalej jest zdecydowanie bardziej pusto. Ale wszędzie słychać język polski. Nam zdarzyło się nawet znaleźć sprowadzany z Polski grillowany oscypek.

Mysia Dziura (Skały Adrszpaskie)
Mysia Dziura (Skały Adrszpaskie)

Skalne miasto – Teplickie skały

Cześć teplicka, czyli Teplickie skały (cz. Teplické skály, bliższa miejscowości Teplice) jest bardziej naturalna i dzika, trochę trudniejsza, acz niewiele, a jednocześnie mniej uczęszczana. Nie znajdziemy tu dodatkowych atrakcji w postaci jezior, czy przepraw łodziami. Raczej same majestatyczne i przypominające rzeźby skały. Nam właśnie ta naturalność bardziej przypadła do gustu, choć oczywiście Adrspachy mają swoje plusy. Jednocześnie główny szlak tutaj, podobnie jak w bliźniaczej części, wiedzie nas po kole i właściwie zwiedza się wszystko, co najważniejsze.

Teplickie Skały
Teplickie Skały

Przed wejściem znajduje się parking. Niestety dość łatwo w ogóle przeoczyć wejście i wjazd, zwłaszcza rano, gdy nie ma jeszcze wielu ludzi. Gorzej też jest z infrastrukturą (czyli fast foodem). Zresztą nawet w samych Teplicach pod tym względem nie jest wiele lepiej. Główna turystyka skupia się przy Adrszpachach.

Teplickie Skały
Teplickie Skały

Zwiedzanie Skalnego miasta

W przypadku obu wejść/tras, to co jest istotne to przeróżne formacje skalne, które ludziom kojarzą się z wieloma postaciami, zwierzętami czy przedmiotami. Większość z nich ma tabliczkę z nazwą. Pozwala to na wpatrywanie się w skałę i próbę odnalezienia kształtu.

Skalne Miasto - Teplickie Skały (Czechy)
Skalne Miasto – Teplickie Skały (Czechy)

Oba skalne miasta to dobre miejsce na weekendowy wypad, czy to samodzielny (acz wtedy najwygodniej jest samochodem), czy zorganizowany (np. z Kudowy czy Karpacza). Doskonałe miejsce na spacer na świeżym powietrzu wśród interesujących formacji skalnych.

Adrszpachy i jezioro
Adrszpachy i jezioro

Narnia w Skalnym mieście?

Warto też dodać, że twórcy „Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa” kręcili kilka ujęć w Adrszpaskim Parku Narodowym. Niestety dość trudno znaleźć te miejsca w samym filmie, a przez to odnaleźć na miejscu.

Krajobraz Teplickich Skał
Krajobraz Teplickich Skał

Jeśli spodobał Ci się wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak czeski
Skalne miastoLoket

Wielki Kanion Kolorado

Dzięki magii kina i przede wszystkim westernom, Wielki Kanion Kolorado (Grand Canyon Colorado) jest bardzo dobrze kojarzonym miejscem, nieraz błędnie uznawanym za najgłębsze. Oczywiście najgłębszy znany kanion to Colca w Peru (dwukrotnie wyższy niż Wielki Kanion), w sumie to nawet Dżabal Szams jest głębszy. Plus jeszcze dochodzą koryta rzek w Karakorum, które mają ponad 7000 metrów różnicy względem szczytu (jednak z jakiegoś powodu źródła częściej wskazują Colcę). W każdym razie, ten amerykański w najgłębszym miejscu czyli w tak zwanym wąwozie granitowym (Granite Gorge) ma 1857 m. To i tak dużo.

Wielki Kanion Kolorado
Wielki Kanion Kolorado

Wielki Kanion Kolorado

Słynny kanion rozciąga się na jakieś 446 km, to właśnie czyni go wielkim, ale już nie najdłuższym, taki znajduje się pod lodami Grenlandii. Kolorado stosunkowo łatwo jest zobaczyć, ale większa eksploracja jest o tyle trudna, że wymaga czasu i kosztów.

Wielki Kanion Kolorado
Wielki Kanion Kolorado

Kanion jest też bardzo szeroki. W wąskich miejscach ma jakieś 800m od jednej do drugiej krawędzi. Zaś maksymalna szerokość to 29 kilometrów. To właśnie czyni go największym przełomem rzeki na świecie. Zaś kolejnym atutem jest jego malowniczość. Dzięki kolorowym skałom robi niesamowite wrażenie.

Rzeka w Wielkim Kanionie
Rzeka w Wielkim Kanionie

Park Narodowy

Park Narodowy Wielkiego Kanionu, który rozciąga się wokół kanionu, to jeden z najstarszych i największych parków w Stanach Zjednoczonych. Od 1979 znajduje się też na liście UNESCO. Park powstał w dużej mierze, by chronić naturalne przełomy Kolorado. Były plany zbudowania tam zapory i sztucznych jezior, udało się ochronić ten cud natury. Dziś można to miejsce oglądać w stanie naturalnym, nie licząc infrastruktury turystycznej.

Drzewo na krawędzi
Drzewo na krawędzi

Poza walorami estetycznymi, bo kanion wygląda pięknie, istotne są też walory naukowe. To jest geologiczne cudo, można tu prześledzić jakieś sześć milionów lat historii, kiedy to rzeka rzeźbiła sobie obecne koryto. Kształtowanie tego terenu zaczęło się już jakieś 17 milionów lat temu, czyli jeszcze w miocenie. Dobrze, że to miejsce nie znalazło się pod wodą.

Krawędź Wielkiego Kanionu
Krawędź Wielkiego Kanionu

Przyroda Wielkiego Kanionu

Piękno przyrody zaś przyciąga przede wszystkim turystów. Park jest olbrzymi, można tu zarówno nocować, jak szukać atrakcji. Są wspaniałe widoki, gdy chodzi się przy jednej z krawędzi, jest też skywalk, czyli szklany pomost znajdujący się w zachodniej części. Pewnie najciekawsza jest możliwość zejścia na dół i wejścia na górę, to jednak już najczęściej wymaga noclegów w parku. Dlatego lepiej zapewnić tu sobie więcej czasu, chyba że chce się tylko rzucić okiem na to miejsce.

Wielki Kanion Kolorado
Wielki Kanion Kolorado

Wielki Kanion Kolorado: Zwiedzanie i kino

Zejście na dół wcale nie jest takie łatwe i nie chodzi tu o stromość czy wysokość. Przede wszystkim dają o sobie znać dwie rzeczy. Albo upał, albo silne wiatry, które potrafią wiać nawet 160 km/h. Dlatego jeśli ktoś zamierza zwiedzać w ten sposób kanion, to z pewnością warto się do tego dobrze przygotować. Mieć ze sobą odpowiednie ubranie, wystarczającą ilość wody, a przede wszystkim czasu. Ceny biletów, godziny otwarcia, można sprawdzić na stronie parku (można tam też zamówić bilety).

Wielki Kanion Kolorado
Wielki Kanion Kolorado

Park Narodowy znajduje się w stanie Arizona. Jak wspominaliśmy, niejednokrotnie pojawiał się w kinie. Choćby w „Drodze olbrzymów” z Johnem Waynem (z 1930), „Next” z Nicholasem Cagem (z 2007), „Mavericku” z Melem Gibsonem (z 1994), czy „Złodzieju z Bagdadu” (z 1940). Jak widać nie zawsze te okolice grały Amerykę.

Wielki Kanion Kolorado
Wielki Kanion Kolorado

Jeśli podobał Ci się ten wpis, polub nas na Facebooku.

Szlak amerykański
Wielki Kanion Kolorado

Dżabal Szams (Jabal Shams), wielki kanion Omanu

Góry Al-Hadżar (Al Hajar) to najwyższe szczyty we wschodnim regionie Półwyspu Arabskiego. Wśród nich góruje Dżabal Szams lub Jabal Shams/Jebel Shams/Jabel Shams (spotkaliśmy różne transkrypcje, po arabsku to: جبل شمس), czyli po naszemu Słoneczna Góra. Ale to nie wspinaczka górska jest tu największą atrakcją, a coś co nazywa się „Wielkim Kanionem Omanu”.

Dżabal Sams
Dżabal Sams
Martwa dolina (Valley Necrosis)
Martwa dolina (Valley Necrosis)

Dżabal Szams

Tu jest kilka miejsc, które przyciągają ludzi, nie wszystkie jednak da się zwiedzać. Północny Wierzchołek jest najwyższym szczytem gór Al Hajar (a zarazem Omanu i tej części Półwyspu). Jego wysokość wynosi 3009 metrów n.p.m. Jest jednak niedostępny dla cywili – na jego szczycie znajduje się baza wojskowa. W teorii zapewne nie powinno się go nawet fotografować, ale ta baza faktycznie przyciąga czasem aparat. Zresztą jest dość dobrze widoczna.

Wadi Ghul
Wadi Ghul

Turyści mogą się wspinać na Południowy Wierzchołek o wysokości 2997 m.n.p.m, więc niewiele mniej. Da się tam też bez problemu dojechać. Jeszcze jedną z atrakcji jest trasa zwana Balcony walk, gdzie idzie się wzdłuż krawędzi kanionu. Tam gdzie można dotrzeć (bo nie jest to teren wojskowy), nie ma ani biletów, ani specjalnie barierek (te są tylko w kilku miejscach). Oczywiście trzeba uważać na pogodę, w szczególności wiatr.

Asfaltowa droga na Dżabal Szams
Asfaltowa droga na Dżabal Szams
Dalsza droga na Dżabal Szams
Dalsza droga na Dżabal Szams

Kanion Wadi Nakhr

To jednak nie sam szczyt jest atrakcją, a widok z niego. Dokładniej wspomniany już wielki kanion Wadi Nakhr, którego głębokość wynosi od 700 do nawet 2272 metrów w najwyższym punkcie! Nie bez powodu nazywa się go „Wielkim Kanionem Omanu”. Dojść do niego można z Wadi Ghul Dam, ale najbardziej widowiskowy Wadi Nakhr jest ze szczytu Słonecznej Góry. Wielki Kanion to nie jest tylko przyciągająca nazwa, w istocie, jeśli porównałoby się to miejsce z Wielkim Kanionem Kolorado, okazałoby się, że ten omański jest głębszy o co najmniej kilkaset metrów. Za to jest zdecydowanie węższy, krótszy, no i mniej znany.

Dżabal Szams: Kanion Wadi Nakhr
Dżabal Szams: Kanion Wadi Nakhr

Jebel Shams i Wadi Nakhr to miejsca chętnie odwiedzane przez turystów, na Południowym Wierzchołku znajdziemy nawet hotele. Nie tylko turyści zza granicy tu przybywają, by cieszyć się pięknem. W okolicy czasem biwakują też Omańczycy. To niesamowite miejsce, by oglądać całą okolicę z góry, widok naprawdę cudowny, zapierający dech w piersiach.

Dżabal Szams
Dżabal Szams i barierka

Jak dotrzeć do Dżabal Szams?

Droga na Jebel Shams zawiera kilkukilometrowy odcinek pozbawiony asfaltu, ale całkiem niezły. W porównaniu do przejazdu w górach Atlas w Maroku to trudne to nie jest. Zwłaszcza że tym razem mamy auto z wyższym zawieszeniem (choć nie 4×4). Po drodze było kilka miejsc, w których lokalni kierowcy proponowali, by zostawić swój samochód i przejechać się ich. Zresztą widzieliśmy, że na trasie trwały prace, przynajmniej związane z utwardzeniem, więc może i to ucywilizują. W każdym razie obecnie pokonanie tej trasy zwykłym sedanem raczej byśmy odradzali.

Widok na kanion Wadi Nakhr
Widok na kanion Wadi Nakhr (bez barierki)

By dojechać na górę i móc stamtąd spokojnie oglądać kanion, trzeba się kierować na miejscowość Al Hayl lub dalej na Al Khitaym. Tam w okolicy znajdują się zarówno wspomniane hotele, jak i  kilku punktów widokowych. Punkty te są dostępne dla przyjezdnych za darmo. Nie ma żadnych biletów, płatnego parkowania, czy ograniczeń. Faktycznie przyjeżdża tu wiele wycieczek, także zorganizowanych. Zatrzymują się, robią zdjęcia i jadą dalej. Wystarczy trochę odejść jednak od wskazanych punktów i najczęściej można dojść do krawędzi kanionu i już bez barierek stanąć nad krawędzią. Jest bardzo stromo, ale to nie jest jakieś urwisko, choć uważać trzeba.

Dżabal Szams
Dżabal Szams

Trzeba też uważać na kamienie. Te potrafią być zdradliwe. Niekoniecznie śliskie, co jest zależne od pogody, ale gorzej z ich stabilnością. Dodatkowo w okolicy pasą się kozy, co akurat w Omanie nie dziwi specjalnie.

Dżabal Szams
Dżabal Szams

Wadi Ghul i zwiedzanie okolicy

Jeśli jedziemy od południa (czyli np. z Bahli lub Nizwy), można też zobaczyć kanion od dołu. Przy miejscowości Al Jirayfat można zjechać do kamienistej Martwej Doliny (ang. Valley Necrosis). Arabska nazwa Wadi Ghul fanom fantastki może kojarzyć się z ghulami, bardzo słusznie, stąd pierwowzór. W mitologii arabskiej ghule były demonami, które grasowały na cmentarzach, w fantastyce są jedną z form ożywionych truposzy. Wracając już na ziemię, można sobie spacerować w głąb kanionu. Na przykład. do miejscowości Al Hajir. Oczywiście droga wiedzie dalej i tylko widzimy jak okoliczne góry stają się coraz wyższe. W okolicy można też znaleźć inne podobne miejsca do eksploracji.

Kanion Wadi Nakhr
Kanion Wadi Nakhr

Jeśli jednego dnia da się zobaczyć kanion z góry i z dołu, można też zrobić bardzo ciekawe doświadczenie polegające na zbadaniu różnicy temperatur. W naszym wypadku wyniosła ona blisko 12 stopni. Jeśli faktycznie co 100 m temperatura spada o pół stopnia, to zaiste różnica jest gdzieś koło 2000 m.

Dżabal Szams: Kanion Wadi Nakhr
Dżabal Szams: Kanion Wadi Nakhr
Kanion Wadi Nakhr
Kanion Wadi Nakhr

Jeśli spodobał Ci się wpis polub nas na Facebooku.

Szlak omański
Dżabal Szams