Krajobraz Wyspy Południowej (Nowa Zelandia)

Nowa Zelandia: Praktycznie

Nowa Zelandia – kompendium wiedzy, czyli informacje praktyczne. Zweryfikowane w listopadzie 2017.

Nowa Zelandia: Informacje podstawowe

Uwagi ogólne: Kraj słynący z przepięknej przyrody, znanej a jednocześnie unikalnej. No i oczywiście ekranizacji prozy Tolkiena.

Klimat: Podzwrotnikowy-umiarkowany.  Występują tam cztery pory roku. Lato (od grudnia do lutego), jesień (od marca do maja), zima (od czerwca do sierpnia) i wiosna (od września do listopada). Lato to szczyt sezonu. Dobrym okresem do przyjazdu jest późna wiosna (czyli listopad), albo wczesna jesień (marzec). Niezależnie od daty przyjazdu, trzeba ubrać się na wszystkie pory roku: w Nowej Zelandii tropikalny las deszczowy podchodzi aż pod lodowiec, w jaskiniach i podczas rejsów po fiordach też jest zawsze zimniej.

Język: Oficjalnie angielski, ale zdecydowanie wersja bardziej lokalna. Coraz więcej jest też maoryskiego. Używa się go przy powitaniach – „Kia Ora”, ale też w nazwach własnych, raczej nie przy komunikacji.

Baza noclegowa: Na wyspie północnej jest dość rozbudowana. Na południowej jest zdecydowanie gorzej, ale blisko ośrodków turystycznych nie będzie problemu. Należy zwrócić uwagę na to, że zamiast sieci hotelowych jest tu bardzo wiele moteli. Większość z nich jest wyposażona  w kuchnię. W Nowej Zelandii jest też wiele miejsc, w których można spać w namiotach (także wewnątrz parków narodowych). Gorzej ma się sprawa z camperami, nie wszędzie można się nimi zatrzymać. W przypadku wyboru tego środka transportu warto wcześniej sprawdzić sobie lokalizację odpowiednich kempingów. Wyszukiwarka kempingów znajduje się tutaj. Hoteli także backpackerskich, pensjonatów itp. można szukać np. na Booking.com.

Strefa czasowa: UTC + 12, UTC+13 w zimie (kwiecień – wrzesień). Różnica z Polską to 11-12 godzin.

Nowa Zelandia: Transport

Dojazd: Właściwie tylko i wyłącznie samolot (ew. można próbować dożeglować). Obecnie nie ma żadnych bezpośrednich połączeń z Polski. Najlepiej szukać przesiadki w Zatoce Perskiej lub wschodniej i południowej Azji.

Samochody i transport: To kraj, który jest zorganizowany tak, by wspierać transport samochodowy. Jest dużo miejsc do parkowania, poza największymi miastami najczęściej darmowych. Owszem, istnieją linie autobusowe, ale najwygodniejszy sposób poruszania się po kraju to wynajęty samochód. Formalnie wymagają międzynarodowego prawa jazdy. Można je u nas zdobyć w urzędzie, płacąc około 35 PLN, jeśli posiada się już ważne, zwykłe. Czasem da się wypożyczyć samochód bez tego prawa, ale podobno policja nie patrzy na to dobrze. Tą widać na drogach, szczęśliwie nas nie zatrzymała. I warto trzymać się ograniczeń. Uwaga: ruch lewostronny.

Istnieje też transport kolejowy, ale bardziej stanowi on atrakcję i są to trasy widokowe. Nie pokrywa całej Nowej Zelandii.

Na dalsze odległości warto rozważyć przelot samolotami. Działa tu między innymi tania linia JetStar.

Między wyspami kursuje prom. O podróżowaniu po Nowej Zelandii pisaliśmy też tutaj.

Uber: Działa w większych miastach.

Nowa Zelandia: Prawo

Wiza: 90-dniowa do dostania za darmo na lotnisku. O ile procedura wizowa nie jest w żaden sposób skomplikowana, o tyle kontrola celna jest dość szczegółowa i trwa. Nie chodzi tu o przemyt, ale przede wszystkim zakaz wwożenia jedzenia, roślin i pewnych produktów zwierzęcych i roślinnych. Kontrolowane (i czasem nawet czyszczone) są buty trekkingowe, czy namioty.

Przepisy celne: Kategorycznie zabronione jest przewożenie roślin, czy zwierząt. Do tego stopnia, że często nawet buty są sprawdzane i dezynfekowane.

Prawo i obyczaje: Nic istotnego.

Dni wolne: Sobota, niedziela.

Drony: Można latać w dzień, trzeba zachowywać kontakt wzrokowy i nie stwarzać zagrożenia dla ludzi. Panuje zakaz latania nad zwierzętami wodnymi. Do delfinów i wielorybów nie można się nawet zbliżać dronem na odległość 150 m. Owszem jest też dużo lokalnych stref, gdzie nie można latać dronami. Zaleca się skorzystanie z aplikacji AirShare wspomagającej latanie dronami (regulacje itp), którą można ściągnąć stąd.

Krajobraz Wyspy Południowej (Nowa Zelandia)
Krajobraz Wyspy Południowej (Nowa Zelandia)

Bezpieczeństwo w Nowej Zelandii

Szczepienia wymagane: Brak.

Choroby: Nic szczególnego.

Bezpieczeństwo kryminalne i polityczne:  Kraj Kiwi jest zdecydowanie bezpieczny. Nie ma tu konfliktów, a przestępczość też jest stosunkowo niska.

Bezpieczeństwo naturalne: Choć niebezpiecznych zwierząt mogą wystąpić inne zagrożenia. Są oczywiście czynne wulkany, gorące źródła, osuwiska skalne, wysokie klify, ale jeśli stosujemy się do zasad bezpieczeństwa, zazwyczaj nie ma czego się obawiać.

Nowozelandczycy bardzo boją się skażenia środowiska grzybami i innymi patogenami. Dlatego w parkach narodowych nie można schodzić ze ścieżek, żeby niczego nie nanieść.

Nowa Zelandia: Płacenie

Waluta: Dolar Nowozelandzki (NZD).

Płatności kartą i bankomaty: Płatności kartą mocno rozpowszechnione, także paypass. W większości miejsc nie mieliśmy z tym problemów.

Napiwki: Brak zwyczaju.

Prąd i komunikacja w Nowej Zelandii

Internet: Dość rozpowszechniony, większość knajp ma darmowe wifi. W hotelach i noclegach też często jest, gorzej z jego jakością.

Telefony: Choć roaming działa, zwłaszcza w parkach czy przy zwiedzaniu cudów natury często nie ma zasięgu. Jeśli chcemy kupić lokalną kartę SIM lepiej unikać sieci Spark. Ma słaby zasięg. Lokalne karty SIM najczęściej umożliwiają darmowe połączenia do wybranych krajów Europy i nie ma wśród nich Polski.

Telefon alarmowy: 111.

Gniazdka elektryczne: Typ australijski/chiński. Niestety w przeciwieństwie do Chin tu najczęściej trzeba korzystać z przejściówki.

Wtyczka typu australijskiego/chińskiego

Kuchnia nowozelandzka

Jedzenie wegetariańskie: Kuchnia lokalna właściwie nie istnieje, oczywiście poza pokazami Maorysów. Większość to pseudo-angielskie pożywienie, trochę w lokalnym wydaniu.  Burgery wegetariańskie są tu dość popularne i łatwo je znaleźć. W Nowej Zelandii mieszka też duża liczba Azjatów, stąd także ich kuchnia jest widoczna.

Warto spróbować tutejszego złotego kiwi. Jest słodsze i delikatniejsze w smaku od tego, które sprowadzane jest do Polski.

Alkohol: Znane są zarówno wina z Nowej Zelandii jak i piwa. Piwa i wina są normalnie dostępne w sklepach spożywczych, choć są głosy by zaostrzyć to prawo.

Dostępność restauracji i barów: Niby jest ich sporo, po drodze też można coś znaleźć, ale uwaga na godziny otwarcia. Te często bywają ograniczone.

Kultura Nowej Zelandii

Religia: Do niedawna dominującą religią było chrześcijaństwo (anglikanizm i inne kościoły protestanckie, w mniejszym stopniu katolicyzm), jednak w ciągu ostatnich 30 lat mocno wzrosła liczba ateistów i agnostyków. Dziś jest ich więcej niż osób wierzących w ogóle.

Ludzie: Nowozelandczycy określają siebie mianem Kiwi. Są otwarci i uśmiechnięci, no i pomocni, jeśli jest taka potrzeba. Lubią sobie żartować o Australijczykach, ale jak sami twierdzą, to takie relacje jak w rodzeństwie.

Toalety: Typ europejski.

Drażliwe tematy: Tępienie zwierząt tak przez Maorysów i kolonizatorów (np. moa), czy obecnie rozjeżdżanie tikanek i innych przyjezdnych zwierząt. Maorysów denerwuje kwestia Jamesa Cooka i uznawanie go jako odkrywcy. Pamiętają o swoich ofiarach.

Turystyczny niezbędnik

Oznaczenia i drogowskazy: Turystyka jest bardzo ważną gałęzią przemysłu Nowej Zelandii, więc wszelkie oznaczenia są dobre i bardzo dobre. Trudno się zgubić.

Informacja turystyczna i mapy: Punkty informacyjne są zarówno w rezerwatach, jak i miastach. Bardzo łatwo o foldery reklamowe, często są wystawione w hotelach i  motelach . Gorzej z mapami miast, ale tam najczęściej wystarczają lokalne oznaczenia.

Gdzie szukać informacji: Dużo na temat kraju można znaleźć na oficjalnej stronie – http://www.doc.govt.nz/.

Jeśli podobał Ci się wpis, zobacz inne na szlaku nowozelandzkim i polub nas na Facebooku.

Szlak nowozelandzki
Informacje praktyczne
Share Button

Komentarze